Standje in de videotheek

Mijn hoofd zit vol met snot en ik zit ziek thuis. Wat doe je dan? Precies: slapen. Maar als je wakker bent? Juist, een dvdtje huren.

Make-up loos en in joggingbroek gehesen, slof ik naar de videotheek om de hoek. Terwijl ik de rekken afloop en om de haverklap nies, hoor ik de dame achter de toonbank een telefoongesprek voeren en ze is op zijn minst ‘not amused’. “Mijn dochter reist vaak zwart, maar nu …” etc. Negeren van het telefoongesprek is niet makkelijk, de dame heeft een luide stem. Maar dan verdwijnt ze achter een deur, en kan ik me weer focussen op mijn dvd keuze.

Het worden twee cultfilms die allerlei internationale prijzen hebben gewonnen. Ik leg ze op de toonbank en geef mijn pasje af. De videotheekmedewerker (een man, de dame staat namelijk nog achter de deur in de hoorn te schelden) scant mijn pasje. Zijn ogen blijven wat langer dan normaal op het scherm hangen en zijn blik wordt minder zacht dan daarnet. Streng kijkt hij me aan en zegt; “Vorige keer heb jij de dvd’s gewoon op de toonbank gelegd ZONDER iets te zeggen. Daar is een memo van gemaakt.”. Ik schiet spontaan in de verdediging: “Wat gek, dat doe ik NOOOIT!” (Wat ook zo is).

Beduusd loop ik de videotheek uit. Ik heb zojuist een standje gekregen! Krijg er helemaal een knoop van in mijn maag. Word ik in ene voor asociaal uitgemaakt?! En dat terwijl het niet eens terecht is en een eigen medewerker en plein publique ongegeneerd iemand door de telefoon heen trekt.

Maar wat me het meest dwars zit is dat het me dwars zit. ALSOF ik zojuist een gewapende overval heb gepleegd. As if.
Weet er een lachje uit te persen en zet het van me af.
Thuisgekomen stop ik de dvd in de speler.
Wat een kutfilm.