Terug van weggeweest

We waren een weekendje weg.

Hadden een huisje. In ‘Onderbroek’, volgens de kletsen. Vierden opa’s zeventigste verjaardag. In Onderbroek. Althans, ónderbroek... Ze hadden het beter Zwémbroek kunnen noemen. De kletsen waren het water niet uit te sláán. En drúk daar zeg, in dat Onderbroekse zwembad, niet te geloven. Paul en zijn vader maakten rechtsomkeer toen ze al die zwembroeken zagen. “Het lijkt de Zwarte Zee wel,” aldus schoonpapa.

Gelukkig was er ook ander vertier in Onderbroek. Lekker eten, lekker buiten (nou ja, lekker, eigenlijk was het gewoon vies en koud, maar zo’n mistig bos half in de schemer heeft dan toch wel weer wat) en natuurlijk een lekker huisje. Altijd leuk zo’n huisje. Kinderen blij, want spannende hoekjes, ouders blij want niets te doen. Eekhoorntjes voor de deur, vogeltjes in de bomen. “Natuurlijk genieten,” zeg maar. (Als je nou nóg niet weet waar ik was...)

Gelachen hebben we ook. In Onderbroek. (Onderbroekenlol) Tijdens het Klaverjassen bijvoorbeeld. Ik kreeg een schop onder tafel en ging er vanuit dat die van mijn maat (schoonma(at)) kwam dus ‘maakte’ ik schoppen. Vervolgens haalden Paul en schoonpa een pit, was ik gewoon geschopt door de vijand. Tja, moet ik maar niet vals spelen, weet ik ook wel.

Gisteravond naar huis zat iedereen relaxed in de auto. Kinderen lurkend aan een lolly, spelend met nieuw popje, Paul en ik beetje kletsend over het weekend, dat het leuk geweest was en zo. “Weet je wat het is met zo’n huisje,” gaapte Paul toen we bijna thuis waren. “Je doet echt geen klap zo’n weekend, maar je rust er wél onwijs van uit.” En zo voelde ik het ook. Het was erg relaxed. Daar in Onderbroek.*



Lekker plekje voor de Barbies!

* Wel even uitgelegd hoe het plaatsje écht heette want toen we de vorige keer naar de Erperhei gingen en ik een paar keer voor de grap ‘Herpeshei’ had gezegd, ging Lizzy heel leuk aan de juf vertellen dat ze op vakantie naar de Herpeshei geweest was. Auw.