Sportschoolsores

Ik ben ondanks mijn onsportiviteit best vaak in sportschool of zwembad te vinden. De kinderen zitten op streetdance, judo en zwemles. Mijn onsportieve genen hebben ze dus in ieder geval niet.

Die streetdance (woensdag) en judo (donderdag) gebeurt bij een sportcentrum aan de rand van de stad. De dame achter de barslashbalie ziet mij elke week minstens één keer (en als Lief en ik een werkdag hebben geruild zelfs twee keer omdat ik dan ook de woensdagdansdag voor mijn rekening neem). Terwijl de kinderen sporten drink ik een kopje thee, lees een tijdschrift of klets wat met een andere moeder die de drie kwartier sportles van haar kind moet zien te overbruggen. Drinken, lezen en kletsen dus. En oh ja, commentaar aanhoren van de dame achter de barslashbalie. Dat het judopak van Dochter wel eens mag worden gestreken. Dat de knoop van de judoband van Zoon verkeerd zit. Dat de haarspeldjes van Dochter uit moeten, want dat kan pijnlijk zijn voor andere kinderen tijdens het judoën. Ik hoor het aan en haal de haarspeldjes uit de haren van mijn kind, knoop de band opnieuw om en strijk voor de volgende les de judopakken.

Maar als ik nog één keer ergens commentaar op krijg dan ga ik haar vragen haar aandacht ergens anders op te richten. Want vandaag merkte ik dat andere kinderen die in gekreukte pakken en met haarspeldjes in naar de les komen niets te horen krijgen en de hele judoles gekreukt en gespeld doorbrengen.

De sportiviteit van mijn kinderen is ook voor mij gezond; ik blijf maar fietsen en lopen om ze steeds weer op locatie te krijgen. Met het naar school brengen en halen erbij haal ik mijn uurtje bewegen per dag gemakkelijk. Ik loop en fiets me suf. Stukken goedkoper dan een abonnement op de sportschool. En niemand die wat zegt over mijn ongestreken kleren of haarspeldjes! ;-)