Zeg Margje, hoe gaat het eigenlijk de afgelopen dagen?

Langzaam lijkt het weer de goede kant op te gaan.
Ik tel braaf mijn punten en vul mijn eetlijst in op mijn eigen weight Watchers online pagina.
In plaats van snel een broodje hagelslag achter mijn computer te eten maak ik een luxe dubbele boterham met magere vleeswaren, sla, tomaat, komkommer en een likje mosterd.
De twee ons groente en twee stuks fruit per dag haal ik met gemak.
's Avonds kook ik uitgebreid, met extra groenten en minder boter.
Het voordeel van het punten tellen is dat ik wel zelf kan bepalen wat ik eet, als ik maar binnen mijn maximale-punten-per-dag-totaal blijf. Dus geniet ik van dingen die ik lekker vind, maar maak ik alleen veel gezondere (en meer magere) keuzes dan voorheen. En door het punten tellen kan ik elke dag ook nog genieten van iets met chocolade (een geroosterde boterham met pure chocohagel bijvoorbeeld) of iets met meer vetten (een blokje kaas); maar dan met mate, want snacks en snaaierij kosten natuurlijk veel punten!

Alles heeft te maken met aandacht. Dat merk ik steeds meer.
Aandacht voor de boodschappen die ik doe. Aandacht voor wat ik klaar maak. Aandacht voor wat ik opeet.

Automatisch ga ik ook meer aandacht aan mijn lijf besteden. Ik heb mijn voorraad cremes en bodymilks weer eens tevoorschijn gehaald en scrub en smeer me suf. Ik zorg elke dag, ook op drukke thuiswerkdagen, voor minstens een half uur beweging. En om mijn hoofd ook wat extra aandacht te geven lees ik elke dag een succesverhaal van iemand die heel veel kilo's is afgevallen en kijk ik zo nu en dan even naar foto's waar ik echt heel lelijk opsta. Dat inspireert echt enorm. ;-)

De eetverslaafde in mij zit er nog wel hoor. Zo makkelijk is het allemaal niet. Maar ik ga de dialoog met haar aan. Maandagavond bracht ik geleende video's terug naar de videotheek en stond ik voor een vitrine gevuld met bakken Ben&Jerry's. Dan vertel ik haar dat het inderdaad heel lekker ijs is. Maar dat ik die dag genoeg gegeten heb, geen punten meer mag besteden, dat ijs alleen maar suiker en vet is, dat er niets te vieren valt vandaag, dat het hartstikke duur spul is, dus dat ik prima naar huis kan lopen zonder iets te kopen. Vervolgens stapte ik door de sneeuw weer terug naar huis en at een appel.
Dinsdag was ik op pad voor het werk. De afspraak liep uit, mijn gezonde eetvoorraad die ik had meegenomen was al op. De eetverslaafde in mij keek naar de snoepautomaten op het station, zag onderweg overal diverse snackbarren, maar kon mij niet overtuigen; ik haalde uiteindelijk zonder iets te snaaien de supermarkt, waar ik volkorenbrood, biologische vleeswaren, komkommer en mandarijnen kocht. Thuis zat ik een half uurtje later helemaal tevreden achter mijn gezonde late lunch. En toen was ik zo trots op mjizelf dat zelfs de eetverslaafde in mij niets anders kon doen dan glimlachen. Zij en ik, we komen er wel uit samen. Uiteindelijk zal ze inzien dat er in mijn afgeslankte lijf geen plaats meer voor haar is. Ik kijk uit naar die tijd!!