Genieten van de kerst

Voor mij (en voor vele anderen) verlopen de feestdagen al anders, ik moet namenlijk gewoon werken. En nu moet ik eerlijk bekennen dat ik het ook wel gemakkelijk vind dat ik dan bij mijn (schoon)ouders aan kan schuiven en niet ook nog eens zelf voor het eten moet zorgen. Ik vermaak mij , samen met mijn partner, met oud & nieuw, die dagen zijn voor ons!

Mensen kunnen zich zelfs drukmaken over kerstkaarten

Hij: Lief, we -let vooral op zijn gebruik van het woordje 'we' - moeten nog kerstkaarten schrijven of slaan we dit jaar over?
Zij: Nee, we sturen ze wel maar wel selectief hoor; niet degenen waar je de rest van het jaar toch niets van hoort. Het is hartstikke veel werk en ik heb nog van alles te doen voor het diner; ik moet nog cadeautjes kopen en weet ik veel wat nog meer!

Drie dagen later: zij (niet hij) zit aan de eettafel over een stapel kaarten gebogen, PDA en Outlook in zicht voor controle van de adressen.
Zij: Zijn G. en M. nog samen of is het nu definitief over?
Hij: Uit elkaar.
Zij: Heb jij een nieuw adres van G.? Jij tennist immers met em
Hij: Nee.
Zij: * zucht*, ergert zich in stilte en gaat verder met schrijven.

Drie weken later: de kaarten zijn inmiddels lang en breed verstuurd en langzaam beginnen ze ook binnen te druppelen. Toch eigenlijk wel weer leuk, de kast vol met kaarten.
Mensen van wie je geen kaart verwacht had maar er toch eentje hebben gestuurd.‘Gauw een kaart terugsturen, ook zo vervelend anders. So far, so good.

Maar dan: de mensen die jij een kaart gestuurd hebt, liefst nog met een persoonlijke wens erin ookwat als die geen kaart terug sturen? Van sommigen weet je het, die sturen nooit kaarten, is geen enkel probleem. Maar wat als je vorige jaren wel een kaart hebt gekregen, of, nóg erger, anderen hebben wel een kaart gekregen maar jij niet, wat dan? Dat zegt waarschijnlijk wél iets…

Zou ik iets hebben gedaan, of juist niet gedaan, heb ik iets gezegd? hmmmm...nu ja, misschien komt de kaart nog. Maar de kaart komt niet, en het telefoontje of smsje ook niet. En het jeukt een beetje. Zo'n onbestemd gevoel, een vage ergernis (of gewoon gekwetste trots, of teleurstelling).
Ga je twijfelen aan de vriendschap, ga je (over-)analyseren of is dat recht echt exclusief aan ons vrouwen voorbehouden? Ik hoop van niet maar ik vrees het ergste.…

Hoe dan ook, feit is dat verreweg de meesten van ons Kerstkaarten schrijven een verplicht nummer vinden. Op 1 januari ligt toch alles weer bij het oud papier, en zo weet ik nog wel een paar varianten. De zomaar,-omdat-ik-aan-je-dacht-kaarten zijn belangrijker, specialer. Die kun je op elke willekeurige dag van het jaar sturen, gewoon omdat je iemand wilt laten weten dat hij/zij speciaal is. Dát zijn kaarten die ertoe doen.

Bovendien, als je een kaartje stuurt,komt dat vanuit jezelf. Dan hoef je geen reactie terug te krijgen (wel leuk natuurlijk, dat wel, maar het hoéft niet) Waarom maken we ons er dan vaak stiekem toch druk om of we wel een Kérstkaart terugkrijgen? Gaat het om zelfbevestiging? Meet je er de waarde van je vriendschap aan af? (zou niet best zijn, maar toch, je weet niet wat mensen allemaal denken) Aan de andere kant: het is maar zo'n kleine moeite, toch?