Moederen of werken?

Ik zou er echt niet aan moeten denken zo totaal afhankelijk te zijn van een/mijn man....

Ook al werk ik parttime en brengt hij het grootste deel van het geld binnen (overigens zou dat ook het geval zijn als ik fulltime zou werken), ik heb toch dat gevoel dat ik nog enigszins self-supporting ben en in ieder geval mijn bijdrage lever aan het huishoudinkomen.

Moet er echt niet aan denken mijn handje op te moeten houden als ik een keer kleding voor mezelf oid wil kopen. Of uberhaupt aan de huishoudrekening te komen waar alleen zijn geld op binnenkomt. En hoe doen die dames die thuisblijven dat met cadeautjes voor hun man?? Want feitelijk betaalt hij die mooi zelf...je zoekt het alleen maar voor hem uit, maar wel van zijn geld...

Nu hebben wij ook niet de luxe dat ik zou kunnen stoppen met werken, maar al hadden we dat wel, zou ik nog niet stoppen met werken. Ik zou absoluut minder gaan werken, misschien 2 - 3 dagen in de week, maar ik zou niet willen stoppen. Ik ben meer dan alleen moeder en (huis)vrouw, ik ben ook nog mezelf en ik hou ervan om iets van mezelf in mijn werk te kunnen leggen, het contact met collega's en clienten. En daarnaast zou ik nooit totaal afhankelijk willen zijn, echt niet. Hoe weinig het ook is, ik wil mijn eigen steentje bijdragen aan het huishoudinkomen! En dat kan ik prima combineren met het opvoeden van mijn kinderen, die komen aan zorg, liefde en aandacht echt helemaal niets tekort.

Hoi Alice,

Ik ben het met je eens, maar weet dat er een ontzettend grote groep vrouwen is die anders denkt. Ik ben benieuwd wat zij hierop zouden willen zeggen? Groetjes, Nathalie

Beste vrouwen,

Durf eens een keus te maken en heb daarbij schijt aan je hele omgeving wat ze ervan vinden!

Kinderen hebben en er zelf fulltime voor zorgen? Of een carriere?
En wat word het?

Dat is het toppunt van emancipatie dames!
Je bent vrij om die keuze te maken in onze westerse maatschappij dus doe dat dan ook!

Laat je niet de wet voorschrijven als je kinderen hebt of wil nemen door de maatschappij, de media, zogenaamde geleerden die alles zogenaamd beter weten (volg je intuitie en moederinstinct), familie, vrienden, kennissen en je portefeuille.

Heb lef en kies!
Jezelf, je partner en je kind(eren) varen er wel bij!
Ze hebben jullie liefde, voeding, opvoeding, warmte en genegenheid 24 uur per dag nodig!

Succes met een keuze maken!
Beide kiezen is de weg van de minste weerstand ook als je geen partner meer hebt!

Met vriendelijk groet Moon

P.S Ik heb bewust gekozen voor een carriere en heb geen kinderen!

Ik ben zelf een jonge moeder, 25, van 2 zoontjes. Op het moment dat ons eerste kindje geboren werd, besloot ik thuisblijfmama te worden. Geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om mijn kleine spruit in de armen van volstrekt onbekenden te duwen. Drie maanden verder en met alle gierende hormonen weer een beetje in bedwang, werd ik gillend gek thuis. De gedachten dat ik financieel afhankelijk was, geen tijd en ruimte meer had voor zelfontplooiing en de hele dag bezig was met huishoudelijke klusjes..tussen de flesjes en poepluiers door dan. Begrijp me niet verkeerd, ik hou zielsveel van mijn kindjes en ga voor ze door het vuur, maar ik had het idee dat het ook anders moest kunnen.

Nu, bijna 4 jaar later, heb ik een dreumes en peuter hier rondrennen. Maar het opvoeden en verzorgen van deze twee mannen combineer ik met een (parttime) baan, een hbo-opleiding in de avonduren, het huishouden, en zo af en toe een aantal weken stage. Samen met mijn man, die een dag per week papadag heeft en de helft van de week kookt en het huis op orde brengt. Wij vinden dat mannen en vrouwen gelijke rechten en plichten hebben in een gezin en daardoor heb ik de ruimte om me te ontwikkelen en hij de ruimte om ook deel uit te maken van een gezin met jonge kindjes.

Het is een hoop om te combineren en ik zou liegen als ik zeg dat het niet druk is. Maar ik (en mijn gezin) geniet met volle teugen van het feit dat ik bezig ben met mijn passie en tijd heb voor mezelf. Hierdoor kan ik op de momenten dat ik thuis ben extra genieten van het moederen. En ik geef de kinderen in de tussentijd het voorbeeld van gelijkheid tussen mannen en vrouwen, dat je met hard werken zeker iets kunt bereiken en dat er altijd ruimte moet zijn voor zelfontplooiing. Ik geloof echt niet dat mijn kindjes iets te kort komen. Zij gaan 2 dagen per week naar het kinderdagverblijf en daar leren zij om sociaal te zijn, te spelen en delen met andere kindjes, en niet altijd afhankelijk te zijn van mama. De jongens vinden het kinderdagverblijf geweldig. Wat is er voor een dreumes of peuter nu leuker om de hele dag rond te kunnen rennen in een hal of speelplaats vol met speelgoed en vriendjes en vriendinnetjes?

Ik krijg genoeg opmerkingen van mensen die wel thuis blijven voor de kinderen of vroeger thuis zijn gebleven voor de kinderen. Tijden veranderen en ik vind dat er nu een tijd is aangebroken waarin vrouwen ook deel uit kunnen en eigenlijk ook wel een beetje moeten uitmaken van de maatschappij. Vooral als de kindjes naar de basisschool gaan, want 5 dagen per week van half 9 tot 3 uur vullen met huishoudelijk taken is een beetje overbodige luxe. Behalve als je een enorm paleis bezit dan. Waarom je zou je je carrière hiervoor aan de kant zetten?

Je kan het natuurlijk ook andersom stellen: Het is natuurlijk best sneu als je je persoonlijke groei, je emotionele afhankelijkheid af moet laten hangen van een baan!

Waarom zou je zelf niet kunnen groeien als je thuisblijfmama bent..als je je zelf wilt blijven ontwikkelen moet dat echt uit je zelf komen, je zal zelf je leven in moeten vullen... Is dat niet wat emancipatie is? Zelfstandig keuzes maken?

Daarbij, als je een gezin hebt, en je man zorgt voor een inkomen, jij zorgt ervoor dat je gezin draait, je zorgt voor een stabiele thuisbasis, zorg je er dan niet samen voor dat je een prettig leven kan hebben?

Ik ben ook een thuisblijfmama, ik ben echtgenote, moeder, maar bovenal ben ik een vrouw. Ik heb naast huwelijk en gezin mijn eigen leven, met vriendinnen, hobby's, sport, hulpmoederen op school, vrijwilligerswerk...

Je hoeft persee geen baan te hebben om je zelf te blijven ontwikkelen, om te groeien, of om een prettig leven te hebben...
Jezelf ontwikkelen doe je helemaal zelf, en niet je baan, en ook niet de maatschappij die je dat zonodig op wilt leggen, en zeker niet de mensen uit je omgeving die jou veroordelen om de keuzes die je maakt....

Hoi Dames,

Wat leuk al die reacties! Tja, zo zie je maar, iedereen denkt er zo anders over...
Toch ben ik het zelf vooral met Daphne eens. Ook ik heb een dochter van anderhalf, ze gaat drie dagen naar de creche en vindt het prachtig. In die tijd kan ik mezelf ontwikkelen en lekker mijn eigen zakcentje verdienen. Ik vind die combinatie erg prettig, want als ik thuis ben met mijn dochter geniet ik er extra van. En zoals Daphne ook zegt: wat is er leuker voor die kids dan lekker rondrennen met andere kindjes op een plek vol met speelgoed? Mijn dochter heeft zelfs al echt drie 'vriendinnetjes', en ze noemt hun namen constant. Toch leuk dat ze zo met die kids bezig is.
Ik denk dat thuisblijfvrouwen ook iets moois hebben: ze zien hun kids elke dag de hele dag. Maar vergeet niet dat die kinderen straks groot worden. Als je lang uit de arbeidsmarkt weg bent, is het moeilijk om er weer in terug te stappen. En dan pas merk je hoe afhankelijk je bent van je partner. En als je scheidt, wat dan? Veel vrouwen moeten dan een uitkering trekken. Ook niet iets waar je op zit te wachten. En wil je echt je handje ophouden bij je ex (alimentatie) terwijl je eigenlijk helemaal klaar met hem bent?
Kortom: onderschat de voordelen van enige financiele onafhankelijkheid niet.
Het is een groot goed. Al kom je daar helaas pas achter als het mis gaat.
Als jullie meer over dit onderwerp willen lezen kun je Handboek Liefde en Lust lezen. Dit hoofdstuk wordt behandeld in deel drie 'Samen en een kind'.
Ik wens jullie allemaal een prachttijd toe met je gezin, kids, werk etc! liefs Nathalie

Interessant artikel.
Ik ben het er absoluut mee eens dat ieder haar eigen keuze moet maken. Alleen valt het me altijd op, dat het lijkt of voor mannen een dergelijke keuze niet eens ter sprake komt. Alsof het vanzelfsprekend is dat de man voor zijn carrière kiest, terwijl de vrouw wel de keuze heeft tussen werk en gezin.
Nu ben ik één van de weinigen bij wie de rolverdeling andersom is gegaan, namelijk mijn vader is thuis gebleven met mij en mijn zusje, terwijl mijn moeder werkt. Bij ons was het ook wel enigszins logisch door de aard van het werk van mijn vader en het feit dat mijn moeder meer verdient, maar toch vind ik het raar dat nog niet meer gezinnen voor deze verdeling kiezen. Ook voor het beiden parttime werken ben ik voorstander. Zo krijgen kinderen evenveel inbreng in hun opvoeding van hun vader als van hun moeder. En waarom zou een vader niet ook graag meer tijd met zijn kinderen willen doorbrengen?

Hoi Dames.

Inderdaad een interessant artikel. Ik ben thuisblijfmama (raar woord eigenlijk). Ik heb 3 dochters in de leeftijden van 8,6 en 3 jaar. Toen de kinderen kwamen heb ik nog een jaar door gewerkt (na de laatste). Ik werkte in de zorg en draaide voornamelijk avond- en weekenddiensten, omdat je dan zo weinig mogelijk oppas nodig bent en alles zoveel mogelijk zelf kunt doen. Dit is mij dus danig opgebroken. Doordat de jongste behoorlijk wat zorg nodig was, en geregeld naar ziekenhuis en specialisten moest, liep ik mijzelf en de rest van het gezin voorbij. Ik was uiteindelijk behoorlijk overspannen en totaal op. In die periode ben ik in therapie geweest bij psycholoog. Ik had al heel lang het gevoel dat ik beide taken half deed: ik kon mij niet concentreren op mijn werk, en als ik thuis was was ik nog met mijn werk bezig. Kortaf tegen man en kinderen. Geen geduld met de clienten en collega's. Hoe langer of ik thuis was, hoe meer ik tot rust kwam. Ik hoefde niet meer... Mijn denken werd heel lang bepaald door verwachtingen van de maatschappij en door de sociale kring om mij heen: een kind wil toch niet zeggen dat je niet meer kunt werken? Het is eerder raar als je niet meer werkt, want dat hoort toch zo?? Ik kwam tot de ontdekking dat ik mijn werk niet nodig heb om gelukkig te zijn. Een van mijn meiden kwam bij me en die vroeg waarom ik niet meer werkte. De ander gaf het antwoord: mama kan zo veel beter voor ons zorgen.
Ik heb te lang om mij heen gekeken: die heeft ook kinderen en die werkt toch ook, dan moet ik dat ook kunnen. Dat is me behoorlijk opgebroken.

Ik ben nu 2 jaar fulltime moeder en ik heb er nog nooit spijt van gehad. Wel krijg ik nog steeds het idee dat ik me tegenover bepaalde personen moet verdedigen. Een kennis vroeg eens of ik dan geen behoefte had om een bijdrage te leveren aan de maatschappij. Mijn antwoord: Als mijn kinderen later als verantwoordelijke volwassenen meekunnen draaien in die maatschappij, heb ik mijn bijdrage dubbel en dwars geleverd.

En zo hebben we allemaal constant het gevoel onszelf te moeten verdedigen.... Ik als werkende moeder omdat ik mijn kinderen niet genoeg aandacht zou geven (nonsens) en jij als thuisblijfmoeder, wat natuurlijk ook nonsens is. Om over de thuisblijfpapa's nog maar te zwijgen inderdaad.

Ik denk zolang je maar de keus maakt die voor jou en jouw gezin het beste is, dat het goed is. Niemand heeft iets aan een thuisblijfmoeder die thuis gillend gek wordt (herkenbaar overigens!) en niemand heeft iets aan een werkende moeder die overspannen is omdat ze eigenlijk veel liever thuis wil zijn. Gewoon doen wat bij je past en zelf de keuze maken!

Ook als je thuis zelf zorgt voor je kinderen en ze opvoed maak je deel uit van de maatschappij! Wie bedenkt die onzin dat moeders die zelf bewust voor hun kinderen zorgen geen bedragen levert in onze maatschappij?!
Ze leveren juist een veel belangrijke bijdrage aan hun kinderen. Ze krijgen veel meer aandacht als kinderen die niet zelf fulltime door hun ouders worden opgevoed.

En ja thuisblijf moeders kunnen zichzelf ook heel goed ontwikkelen en ontplooien op elk vlak! Maar dat is de keus die jij als thuisblijf moeder zelf maakt.

Trouwens mannen en vrouwen zijn niet gelijk maar wel gelijkwaardig!

Dus beste carrieremoeders denk eens goed na voordat je thuisblijf moeders veroordeeld! Ik heb meer met thuisblijf moeders omdat ze er daadwerkelijk altijd zijn voor hun kinderen( uitzonderingen daar gelaten)!
En dat kan ik van de carrieremammies niet zeggen!
Ik en vele andere mensen met mij zien het toch dagelijks in de Nederlandse samenleving.

Carrieremammies zijn zo vol van zichzelf, hun parttime baantje en sociaal leven en de kinderen komen er als 1 na laatste achteraan en dan als laatste de man.
Raar he dat de gezinnen uit een vallen.(uitzonderingen daar gelaten maar die moet je zoeken met een lantaarn)?!
Kinderen moeten zelf hun weg maar zoeken en dat geld ook voor de man wat meestal resulteert in vreemdgaan en als de carriere mammies er dan achter komen schreeuwen ze moord en brand.
Dus bezint eer ge begint beste carrieremammies!

Bwaha eigenlijk te belachelijk dat ik op dat hierboven reageer maargoed.

Gelijkwaardigheid betekent nog wel gelijke rechten. Dus dat vrouwen evenveel recht hebben op de keus voor carrière/parttime baan/thuisblijven als mannen. En dat wordt naar mijn idee nog te veel over het hoofd gezien. Voor vrouwen is het vanzelfsprekender dat zij die keus hebben, terwijl er nauwelijks aan wordt getwijfeld of een man voor zijn carrière gaat.

En zoals ik eerder al zei, mijn moeder werkt fulltime, wel geen carrière maar een baan waarin zij plezier heeft, terwijl mijn vader is thuis gebleven. Dus dat ik zelf mijn weg heb moeten zoeken is onzin, en ik heb nooit het gevoel gehad dat zij er niet voor mij was. Enne dat mannen dan maar vreemdgaan is ook onzin, lekker veel vertrouwen in de man.

"Carrieremammies zijn zo vol van zichzelf, hun parttime baantje" um een carrière is geen parttime baantje. En waarom worden vaders met een carrière veel minder bekritiseerd?

Nonsens stukje van 'daar gaan we weer'. Een carrieremoeder is iets heel anders dan een moeder die wel moet werken omdat het gezin nou eenmaal niet in de luxe financiele positie verkeert dat ze kan stoppen met werken. Lekker makkelijk om dat op 1 hoop te gooien, dat is dus ook onzin.

Overigens zijn er genoeg voorbeelden van mannen die juist vreemdgaan omdat ze geen uitdaging meer vinden bij hun altijd en eeuwig thuiszittende vrouw en liever de spanning zoeken bij een wat meer ontwikkelde vrouw die wel werkt. Dus zo zie je maar, elk verhaal heeft 2 kanten. En dan zit je daar toch maar mooi als thuisblijfmama inderdaad, geen werk, geen eigen inkomen, je handje op moeten houden bij je ex, neeeeeeeeee dat is lekker dan.

Nou doe mij maar lekker mijn parttime baantje, daar word ik namelijk een veel betere moeder van. En dat hoeft niet voor iemand anders te gelden, zie bv het verhaal hierboven van Agnes. Nogmaals, je moet de keuze maken die bij jou past en die voor jou en jouw gezin het beste werkt. En die keuze is voor iedereen anders.

Hoi allemaal! Wat een reacties weer, interessant hoor. Wel wil ik even reageren op de vrouw die het heeft over 'carrieremammies'.
Ten eerste: mannen gaan niet vreemd omdat hun vrouw te veel werkt. Daar hebben ze heel andere redenen voor (zo ondervond ik na research en tijdens het schrijven van Handboek Liefde en Lust
Ten tweede: Kinderen van werkende vrouwen krijgen niet 'minder aandacht'. De meeste vrouwen werken parttime en zorgen dat ze als ze thuis zijn al hun aandacht aan hun kind geven. Kinderen die altijd thuis zijn krijgen ook niet altijd de onverdeelde aandacht van hun moeder: ze moet immers ook opruimen, huishouden doen, koken, boodschappen halen etc. Op een creche krijgt een kind continue aandacht. (op de goede creche tenminste wel)
Ten derde: ik denk dat het als thuisblijfmoeder moeilijk is om deel uit te blijven maken van bepaalde ontwikkelingen. Je neemt namelijk veel meer tijd voor alles, waardoor je geen tijd overhoudt. Al mijn thuisblijfvriendinnen zeggen dat ze 'geen tijd hebben om een boek of krant te lezen', terwijl ik - een werkende moeder- in twee dagen een boek uitlees en tenminste twee keer per week de krant lees. Als je werkt, moet je een strakker schema handhaven, waardoor je meer dingen in een korte tijd moet doen. Daardoor functioneer je sneller, wordt je alerter.
Ten vierde: Ik denk dat het belangrijk is dat kids zien dat hun mama onafhankelijk is en een voorbeeld geeft. Dat ze weten dat ze zelf ook iets kunnen bereiken in het leven.
En last but not least: als mijn vent dan echt vreemdgaat of onze relatie uit elkaar valt, dan hoef ik tenminste mijn handje niet op te houden. En dat is een heel fijn gevoel!
Ik wens jullie allemaal een heel fijne dag! Groetjes Nathalie

Daar kan ik het echt alleen maar mee eens zijn Nathalie!

bent u nog vaker?

hoe bedoel je ' bent u nog vaker'?
Groetjes Nathalie

Hoi Nathalie (en de andere dames).

Ik las vandaag nog een keer het inleidende stuk boven aan. Ik vind dat er eigenlijk wel negatief word gedaan over een thuisblijfmoeder. Waarom zou die afgestompt worden en geestelijk lui zijn? Daar ben je ook zelf bij. We moeten eens af van het beeld van die domme "huismutsen". We zijn echt niet simpel!! Ik erger me hier behoorlijk aan. Zoals een carrieremoeder kiest voor haar carriere, zo kiezen huismoeders bewust voor hun gezin. Niets meer en niets minder. We kunnen elkaar daarom nog wel normaal behandelen en elkaar in de waarde laten. Mijn excuses als dit wat hard overkomt, maar dit ligt in mijn geval nogal gevoelig. In mijn buurt ben je eigenlijk ab-normaal als je bewust stopt met werken en "huisvrouw" wordt.
Ik haal hier mijn voldoening uit. Ik ben me er ook terdege van bewust, dat het misschien niet makkelijk zal zijn om weer aan het werk te gaan. Dat heb ik er voor over. En waarom zou manlief me inruilen voor een ander? Toen ik nog werkte en overspannen was, kon ik me dat voorstellen. Maar nu ik beter in mijn vel zit en meer mezelf ben, gaat het op dat gebied ook beter dan ooit... Het hoeft niet saai en simpel te zijn...

Hoi Agnes,

Het is nooit de bedoeling geweest om je dat gevoel te geven. Ik heb het nooit over domme huismutsen gehad, ik heb slechts aangegeven wat langdurig thuisblijven voor gevolgen kunnen hebben. (voor jezelf en voor je kinderen)
Als jij je goed voelt bij thuisblijven, moet je dat vooral blijven doen! Uiteindelijk gaat het erom dat jij en je gezin gelukkig is, dat is het allerbelangrijkst.
Misschien is het wel fijn om alvast na te denken over de toekomst, voordat de drempel over een paar jaar (als je misschien wel weer zin hebt om te werken) zo hoog is geworden, dat je er niet meer overheen durft te stappen.
Alle tips, voor- en nadelen van werken en of thuisblijven staan in mijn boekje Handboek Liefde en Lust beschreven. Lees anders even dat hoofdstuk (dilemma 13)
Veel groeten!
Nathalie

Ik snap niet dat we deze discussie nog voeren. Waarom doet iedereen niet waar ze zich lekker bij voelt?? Wat kan jou het schelen dat je buurvrouw 5 dagen werkt of 7 dagen zit te moederen. Who cares. Ik word ook een beetje moe van " zoek het maar op in mijn boek". Sorry meid maar we kunnen toch hopelijk wel zelf bedenken wat we moeten doen. Daar hebben we toch geen boek voor nodig?! Snap wel dat je dat als verkoop praatje moet doen maar we weten donders goed wat we moeten doen. Tenminste als je over enige intelligentie beschikt....vraag me af hoe je eigen leven eruit ziet...dat moet toch wel helemaal perfect zijn na dit boek...Maar goed ik dwaal af. Dames leef lekker je leven denk en voel zelf, hier heb je echt geen boek voor nodig..!!!

In mijn beleving lukt het gewoon niet om zowel een goede moeder te zijn, als wel een carrierevrouw en ook nog eens een goede minnares. Of een van ze gaat er aan onderdoor, of het blijft een beetje knoeien tussen 3. Wat je dus wilt, ergens zullen er keuzes gemaakt moeten worden, en je zult wel gek zijn om je die door een ander op te laten leggen. Je bepaalt altijd nog zelf wat je wilt, waar je gelukkig van wordt en sta daar dan ook achter!

Beste Milla,

Veel vrouwen vinden het moeilijk om te beslissen wat ze willen, en schipperen tussen zorg en werk, zo bleek na mijn onderzoek. Die vrouwen steek ik een hart onder de riem. Die vrouwen geef ik advies. Naar aanleiding daarvan vind je tips in mijn boek. En heel veel vrouwen stellen dit wel zeer op prijs.
Geen probleem als jij het niet nodig hebt, ik ben blij dat je alles zo goed voor elkaar hebt.
Groet!
Nathalie

Beste Nathalie,

Ik heb nergens geschreven dat ik het zo goed voor elkaar heb. Ik vind het prima als je vrouwen tips wil geven die ze zelf niet kunnen bedenken. Ik vind echter wel dat je je boek opdringt. Je zou niet aan deze tips beginnen als je je boek niet had en hoopt zo toch meer "zieltjes" te kunnen winnen. Het valt me gewoon op dat vrouwen blijkbaar zich overal druk om maken. Wat vindt mijn omgeving ervan dat ik werk/fulltime moeder ben. Om van vriendinnen maar te zwijgen. Jij maakt je er zelf ook schuldig aan want je vindt het maar niks dat je vriendin "niks" doet. Vrouwen moeten eens ophouden met zichzelf en elkaar te veroordelen. Mannen hebben dit probleem niet ( ik hoor ze er tenminste nooit over). Als we daar eens mee beginnen dan hebben we dit soort boeken niet nodig...wat natuurlijk jammer zou zijn voor jou maar je kunt vast wel een leuk verhalen boek schrijven!

Groet Milla

Hi Milla,

Ten eerste dring ik niks op. Ik vertel slechts dat er interessante info te vinden is in mijn boek, en zeg zelfs dat mensen het hoofdstuk in kunnen kijken in de boekhandel (dus niet kopen).
Dus 'zieltjes winnen' vind ik een nogal bebouwde uitspraak?! Ik ben geen scientology aanhanger of zo! Verder gaat het hier niet om oordelen of veroordelen. Het gaat erom dat veel vrouwen even de draad kwijtraken wanneer ze kinderen krijgen. En dat veel van hen er uit gemakkelijkheid voor kiezen om thuis te blijven. En als ze dan eenmaal thuis zitten, nemen ze die stap niet meer om te gaan werken. Kortom, voordat ze het weten zitten ze al jaren thuis en durven ze niet meer de arbeidsmarkt op te gaan. Laatst sprak ik een moeder die vertelde dat ze maar niet meer gaat werken omdat ze 'bang is dat mensen iets van haar verwachten!' En dit is bij veel vrouwen het geval. Ze laten zich leiden door hun angst en voordat ze het weten zijn ze totaal afhankelijk van hun man. Ik heb alleen maar gezegd dat dit van invloed is op je gevoel voor eigenwaarde, persoonlijke ontwikkeling en voor je onafhankelijkheidsgevoel.
Als je dit niet begrijpt, dan het zij zo.
Fijn weekend! Nathalie

Als het niet gaat om oordelen of veroordelen moet je je daar zelf ook niet schuldig aan maken...en als jij niet begrijpt dat er ook vrouwen zijn die volstrekt gelukkig zijn thuis, dan heb je nog een lange weg te gaan...

Ik denk dat deze discussie niet opschiet.. En ik denk niet dat je openstaat voor wat ik zeg. Je schiet alleen maar in de verdediging terwijl ik, nogmaals, thuisblijfvrouwen niet 'veroordeel'. Ik zeg slechts dat hun positie niet zo zaligmakend is als ze zelf denken.. Nu zijn ze misschien gelukkig, maar als manlief om wat voor reden dan ook wegvalt, zijn ze hun hele identiteit kwijt. Ik heb dat erg vaak om me heen zien gebeuren. Want nogmaals: financiele afhankelijkheid slaat door op het innerlijk waardoor emotionele afhankelijkheid ontstaat. Waarom zou een man jouw kapstok zijn waaraan je je hele leven, ziel, zaligheid, geluk en identiteit aan ophangt? En wat is er mis met iets voor jezelf doen? Nou goed, we verschillen hierover van mening. Geen punt, moet kunnen.

Je ziet het wel erg zwart wit moet ik zeggen...thuisblijf moeders zijn niet bij voorbaat moeders die zich alleen om hun gezin bekommeren. Ik zei al dat je nog heel wat te leren hebt. Ik ken namelijk moeders die van huis uit bezig zijn. Vanuit hun "luie stoel" bv een internet bedrijfje runnen. Moeders die een paar uur per dag schoonheidsspecialiste zijn of kapster. Dat zijn ook thuisblijfmoeders!!! Moeders die een studie volgen...dus niet zo kortzichtig hè?! Jij gaat ervan uit dat die moeders niks doen. Vroeger mocht je als vrouw niet werken als je getrouwd was en als jij al die vrouwen van toen afgestompt vindt dan beledig je heel wat vrouwen. Ik sta zeker open voor wat je zegt maar jij kijkt niet verder dan je neus lang is...

Met thuisblijfmoeders bedoelde ik de vrouwen die dus niet thuis nog een extra zakcentje verdienen of thuis nog werken. Ik bedoelde hiermee: vrouwen die alleen het huishouden doen en de kinderen verzorgen. En ik had het ook over moeders van oudere kinderen, die al naar school gaan. Die moeders hebben best tijd om te werken, maar zijn er vaak al zolang uit waardoor de drempel te hoog wordt. Waardoor ze hun zelfvertrouwen verliezen op werkgebied of gewoon niet meer durven. Of niet meer willen omdat ze gemakzuchtig zijn geworden. Begrijp je? Die moeders waren mijn aanspreekpunt.

Dit schrijf je nu... Maar als ik alles zo doorlees dan schrijf je dat verder nergens. Vandaar deze discussie. Begrijp je het nu?

Hoi allemaal,

En als je geen keuze hebt? Aleenstaande moeder die hard werkt, studeert en ervoor zorgt dat haar zoon leuk gekleed kan gaan, clubjes heeft, op vakantie kan? Ik vind het belangrijk mijn zoon te laten zien dat je moet doorzetten en van niemand afhankelijk moet zijn. Hij krijgt daar altijd wat van mee: wordt zelfstandig en het is goed voor zijn houding jegens vrouwen.
Eerlijkheid gebied te zeggen dat mijn moeder 2 dagen voor opvang zorgt, dus dat is een beetje moederopvang. Dat mensen thuisblijven prima, en heel begrijpelijk, maar al zou ik de keuze hebben, ik zou het nooit willen. Je leeft maar één keer, werken is in de meeste gevallen hartstikke leuk, je leert nieuwe mensen kennen, leert iedere dag. Straks zijn je kids het huis uit en wat dan? Geen afhankelijkheid. Grootste risico in een vrouwenleven. Het maakt of breekt je als er iets onverwachts gebeurt. En dat gebeurt, dat is zeker.

@Mila
Thuisblijfmoeders zijn natuurlijk geen moeders die ook nog schoonheisspecialiste zijn, dan werk je gewoon.
En als je een studie doet, hartstikke goed. Dan ontwikkel je jezelf en maak je gebruik van de tijd die je thuisblijft voor je kids, slim! En dan als de kindjes naar school gaan, lekker aan het werk en onder de mensen.
Nou daaahaag.

Toch wonderlijk, dat deze discussie altijd maar weer terugkomt. Ik vind je uitleg heel helder Nathalie, en de reacties van vrouwen die zich aangevallen voelen ook wel weer heel voorspelbaar.
Leven en laten leven... emancipatie is toch ook eigen keuzes met bijbehorende consequenties maken? Iedere weldenkende vrouw kent toch de gevolgen van het stappen uit het arbeidsproces. En natuurlijk doe je de negatieve gevolgen daarvan af als niet belangrijk, om de eigen keuze prettiger te laten aanvoelen.
Als ik sommige reacties lees dan vermoed ik dat sommige vrouwen zo vastzitten in de eigen overtuiging dat daar nooit ruimte voor andere meningen is.

Dank Anita en Maria, ben het helemaal met jullie eens!

Je eigen zakcentje verdienen? Klinkt niet bepaald geëmancipeerd Nathalie Driessen

Werken, zorgen, een combinatie van beiden...voor alle variaties valt wat te zeggen. Maar ik deel Nathalie's zorg om de vouwen die geen eigen inkomen verwerven. Ik zie in mijn werk dagelijks de schrijnende gevallen van vrouwen die financieel afhankelijk zijn van hun man. En dan...loopt de relatie stuk. Vrouwen die niet gehuwd zijn, krijgen alleen een onderhoudsbijdrage voor de kinderen. Vouwen die gehuwd zijn geweest, komen dan wel in aanmerking voor partneralimentatie, maar geloof me, dat klinkt leuker dan het is. Want raakt je ex-man zijn baan kwijt en daarmee zijn inkomem? Lagere of zelfs einde alimentatie. Trouwt je ex met een ander of krijgt hij een kind bij een ander? Dan gaat zijn inkomen ook naar de nieuwe partner of het nieuwe kind. Wat blijft er dan voor je over? En alimentatie duurt niet eeuwig...
Zo raken veel vrouwen op bijstandsniveau. Allemaal vouwen die dachten dat "het allemaal geregeld" was en nu elk dubbeltje moeten omdraaien. Vrouwen die jarenlang niet gewerkt hebben en die in de huidige arbeidsmarkt niet aan de bak komen. Die geen eigen pensioen hebben opgebouwd.
Ik respecteer iedere keuze, maar ik hoop wel dat de fulltime zorgende vrouwen de gevolgen van hun keuzes overzien!

Toen ik bovenstaand artikel las moest ik beurtelings glimlachen omdat hier de ene partij een mening over de andere partij geeft zonder erbij stil te staan dat er ook hele positieve kanten aan het thuismoederschap zitten.
Voor mij zelf sprekend, ik heb altijd een fulltime job als management assistente gehad op een juridisch kantoor, veel verantwoordelijkheid en veel loyaliteit naar mijn werk en naar mijn baas toe. Die loyaliteit heeft ervoor gezorgd dat ik te veel hooi op mijn vork nam en vervolgens in de ziektewet terecht kwam. Mijn baas bedankte me door me af te laten vloeien in een "reintegratie met vervelende rotklusjes of een faillissement" Zodoende ben ik eigenlijk in het thuisblijfmoederschap gerold (raakte zwanger, zocht eerst nog wel naar een parttime baan maar wist voor mezelf eigenlijk wel dat ik die twee dingen nooit zou kunnen combineren. Als ik werk wil ik er wel voor 100% voor gaan en als je kinderen hebt is je hoofd en je hart toch altijd thuis. Zie nog de gezichten van werkende moeders bij mij op kantoor als het kind ziek was en de baas deed moeilijk "moet je nu alweer weg?" of ze hadden een extra vrije dag: o,o probleem, om maar te zwijgen over de lange zomervakantie. Ik had drie vaste collega's dus elke dag dezelfde gezichten. Nu ken ik alle mensen uit mijn buurt, heb veel meer sociale contacten, heb s avonds nog energie over en heb de tijd om gezond te koken en mijn huis goed schoon te houden. Toen ik werkte kwam ik pas om 7 uur thuis, snel een snelle hap naar binnen, soms zelfs magnetron, als je puf over had nog even naar de fitness en de volgende dag weer om 6 uur op en om 7 uur naar de mensen in de metro staren tot je op het werk was. En de weekenden prop en prop vol met sociale verplichtingen. Pfff ben zo blij dat die keuzes niet hoef te maken en zelf tijd en werk kan indelen. En heb ik het gevoel dat ik afgestompt raak, dan ga ik een leuke cursus doen. Binnenkort start ik in de ouderraad op school, je wilt niet weten hoe veel werk dat is, al die extra festiviteiten voor de kids. Sint, kerst, boekenweek, het enthousiasme van die kinderen en de blije gezichten geeft mij zoveel meer voldoening dan de cijfertjes op onze bankrekening van vroeger (Dinkies). En mijn oude baan in de administratie zou ik nooit meer terug willen, geef mij maar iets in een winkel, of iets met mensen. In de sollicitatie procedure wordt je trouwens toch beoordeeld door de carriere moeders dus herintreden daar reken ik al lang niet meer op. op het schoolplein genoeg werkende moeders die ook heel de dag lopen te poetsen trouwens, in de thuiszorg dan

wat een discussies zeg! pfff, maar als een ieder eerst naar zichzelf kijkt en dan pas naar een ander. wie weet (ver)oordelen we dan iets minder snel? Mijn dochter heeft tot haar 4e 3 dagen pw op het kinderdagverblijf doorgebracht, wat prima ging! Sinds ze naar de basisschool gaat werk ik tijdens schooltijden en ik besef me dat ik "best of both worlds" heb... En ik heb een leuke baan en kan elke dag mijn dochter naar school brengen en weer ophalen. Waar ik dus voor wil pleiten is flexibele werkgevers, want wat maakt het uit (als je op kantoor werkt) hoe je uren maakt, als je ze maar maakt toch, en zolang je werk maar af is...

Wat een vreemde opening bij dit artikel:
Ben jij een thuisblijfmoeder of kies jij voor jezelf en jouw carrière?

Hoezo zou je niet voor jezelf kiezen als je een thuisblijfmoeder bent?

Griezelig, thuisblijfmoeder zijn. Het is voor mij een schrikbeeld en dat komt hierdoor:

Mijn moeder is zo'n thuisblijfmoeder en kreeg 9 kinderen. Mijn vader had een eigen bedrijf en we waren echt rijk. Mamsie was zijn prinsesje en hij legde haar helemaal in de watten door alles voor haar te regelen.

Helaas ging pa binnen 2 maanden dood aan kanker, mamsie wist niet wat ze moest doen. Omdat ze geen baan en opleiding heeft kon ze de hypotheek van het hele grote mooie huis met zwembad en de auto's en paarden niet meer betalen en moest ze het verkopen. Verder moest ook het bedrijf van pa worden verkocht en kwam de belasting afrekenen.

Nu 1,5 jaar verder woont mamsie in een piepklein rijtjes huisje (3 slaapkamers) en moet mamsie rondkomen met 6 nog thuiswonende kinderen (jongste van 7) van ong. 1000 euro in de maand.

En het ergste is nog dat ze (omdat ze door paps in de watten is gelegd) helemaal geen verstand heeft van financien, computeren, belastingen, verzekeringen enzovoort.

Kortom een hele lieve thuisblijfmoeder, maar mijns inziens voor het echte leven ongeschikt. Alle respect voor moeders daar niet van, maar zorg dat je bij blijft in je vak en dat je blijft werken. Want anders kan je zoals mijn moeder, niet eens voor je eigen kinderen zorgen als je je man verliest.

Zelf heb ik ook een relatie, maar ervoor gekozen om nooit afhankelijk te worden van mijn man. Ik heb mijn eigen bankrekening, werk evenveel als hij en geef even veel geld als hij aan de algemene dingen en regel ik mijn eigen zaakjes. Nee, zoals mijn moeder worden wil ik niet.

Groetjes Maud

Mag ik nu even opmerken dat dit typisch een discussie is van mensen die leven in een rijke samenleving zoals Nederland ? Er zijn veel ( ook europese landen) waar deze discussie niet opgaat ! In Nederland heeft een vrouw die om een of andere reden gaat ( xwil of moet) scheiden heeft zij zal zij inderdaad voor haarzelf en de kinderen alimentatie krijgen , tenminste , ze hoopt dat de ex-man dat inderdaad over zal maken. in andere landen zal zij dit alleen voor de kinderen krijgen, dat is al een flink verschil ! En dan blijft voor mij nog het feit over dat ik m'n hand niet zou willen ophouden om geld te vragen aan een ex-man, maar goed, dat is voor ieder persoon anders.
Maar voor mij is het zeker heel belangrijk om zelfstandig te zijn, en zeker nadat de kinderen eenmaal zo groot zijn dat je echt geen hele dagen thuis hoeft te zijn , aangezien ze toch op school zitten !

Hallo Dames,
Als studente aan de HVA doe ik een onderzoek naar online daten en de meningen van vrouwen hierover.
Zouden jullie aub (anoniem) mee willen werken aan mijn enquete.
Het zal max 2 min in belag nemen.

Bedankt!

http://www.surveymonkey.com/s/P8RFLMF

Onze dochters zijn nu 3 en 5 jaar.
Sinds de jongste is geboren heb ik er voor gekozen om voorlopig thuis te blijven. Mijn partner is voor zijn werk veel weg van huis.
4 weken in het buitenland en dan 1 week thuis.
Omdat de kinderen hun vader al zo weinig zien, vind ik het belangrijk dat ik, hun moeder er altijd voor ze is.
Moet toegeven dat ik wel eens gek wordt thuis, moet er wel voor zorgen dat ik ook mijn eigen dingetjes wat blijf doen.
De jongste gaat nu 2 dagdelen per week naar de peuterschool en dat zijn echt uurtjes waarin ik de dingen doe die IK leuk vind,dus geen huishouden ofzo.

Als de jongste volgend jaar 4 word en naar de kleuterschool gaat, wil ik graag weer werken. 2 dagen ik de week misschien meer.
Want zou het heerlijk vinden om weer wat eigen geld te verdienen.
Krijg natuurlijk wel elke week mn huishoudgeld gestort van mn vriend, maar als ik eens wat extra's wil: avondje uit met vriendinnen, kleding voor mij of kids, cadeautjes, schoonheidsspecialiste oid dan moet ik erom vragen en daar baal ik enorm van . Heb voorheen altijd mn eigen boontjes gedopt en was vroeg zelfstandig, dus dan is het wel wennen om dan financieel afhankelijk te zijn.
Maar goed, ik geniet er zeker van dat ik er ben voor de kids en net als in het stukje boven mij van Yvonne: veel sociaal contact in de buurt, huis altijd lekker schoon, elke dag gezonde maaltje op tafel enz. Zijn ook weer extra voordeeltjes vind ik.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 jaar was. Vader betaalde niets en moeder zat in de bijstand met vier kinderen. Ik kan je vertelde dat is geen vetpot. Heb moeten vechten voor mijn opleidingen. Ben blij dat ik nu zelf een baan heb en ik zou niet financiel afhankelijk willen zijn van een man.

Ik zie om me heen dat er van je word verwacht weer zsm aan het werk te gaan en je kind achter te laten bij een opvang of opa en oma.
Er word wel eens gevraagd of ik alweer van plan ben weer eens iets te gaan doen zoals ze dat zo heerlijk kunnen zeggen. (vaak zelf geen kids natuurlijk) mijn zoontje is bijna 8 maanden en ik vind hem nog veel te jong om zonder moeder te zitten ook al is het dan 3 ochtenden of whatever.
Ik merk dat m'n kleintje en ik er nog niet klaar voor zijn en financieel is het ook nog haalbaar. Gewoon op je gevoel af gaan en maak de keus die voor jou het beste is en laat je niets wijsmaken want fulltime moeders zijn JUIST niet lui! het is vaak nog intensiever om 24/7 te moederen dan 3 ochtendjes werken naast moeder zijn.