74. No problemo

door Max column | 0 reacties

Deze week:Ik heb voor mezelf besloten eens een stapje in de grote wereld te wagen. Nu Molly toch aan het wennen is op de crèche, mag ik mezelf ook wel eens verwennen, dacht ik zo…

“Kijk eens, daar is mama!”

“Hallo, klein schatje.” Ik pak Molly op en begin haar uitgebreid te knuffelen.

“Nou, het ging fantastisch hoor, hè Molly?” Alsof die iets terug zou zeggen. “En? Hoe was de eerste wendag voor jou?”
Verrast kijk ik Thomas (ja, Molly heeft ook een crèchemeneer!) aan. Een vraag? Aan mij? Die niet over de baby gaat? Wauw! Dat ik vier uur lang afwisselend nagelbijtend op de bank, doelloos door de huiskamer lopend en radeloos op bed liggend heb doorgebracht, vertel ik maar niet. “Eh, nou, veel kunnen doen. Die uurtjes vlogen echt voorbij.” NOT.

“Fijn. Molly, kom je morgen weer wennen?” Molly zegt niets, maar ik antwoord bevestigend. Dat was gisteren dus.

Nu vaar ik over het IJ richting stadscentrum. Het deel van de stad waar ik sinds mijn verhuizing nauwelijks meer geweest ben en ik me sinds de bevalling helemaal niet meer vertoond heb, terwijl ik er nota bene jaren en jaren gewoond heb. De tijd dat ik elk hip tentje, ieder leuk boetiekje en alle lekkere afhaaltenten kende, lijkt eeuwen achter me te liggen, en toch is het nog geen jaar geleden...

Ik heb voor mezelf besloten eens een stapje in de grote wereld te wagen. Nu Molly toch aan het wennen is op de crèche en het volgens Thomas erg leuk heeft, mag ik mezelf ook wel eens verwennen, dacht ik zo. Volgende week is het namelijk uit met de pret. Dan is het back to business. Weer aan het werk.

Het voelt raar als ik van de pont afstap en zicht heb op de achterkant van het centraal station. Een beetje onwennig. Een beetje ontheemd. Een beetje eenzaam ook, zo zonder Molly. Met snelle passen loop ik voor het station langs richting Jordaan. Geen tijd te verliezen. Over precies drie en een half uur moet ik weer bij de crèche staan.

Ik loop hunkerend langs de winkeltjes van de Haarlemmerdijk, slenter over de grachten en geniet van de drukte van de echte stad. Aan spullen voor mezelf heb ik geen enkele boodschap, maar van piepkleine flamencoschoentjes, prinsessenjurkjes en andere zaken waar Molly nog veel te klein voor is, kan ik maar geen genoeg krijgen.

Als ik een blik op mijn horloge werp, nippend van een cappuccino op een terrasje, schrik ik me gek. Over een klein half uurtje moet ik Molly weer oppikken. Vliegensvlug spring ik op, giet het laatste restje koffie naar binnen, gooi wat geld op tafel, pak mijn verworven schatten, en zet het op een rennen. Als ik hijgend, met een hoofd als een tomaat en met het zweet op mijn rug achter het station aankom, vaart de pont natuurlijk net voor mijn neus weg. Shit! Ik kijk op mijn horloge. Nog krap een kwartier voor Molly’s wentijd erop zit. Dat haal ik nooit!

Ik klap mijn mobieltje open en bel de crèche. “Het spijt me,” zeg ik nog nahijgend. “Ik had een bespreking voor mijn werk en die is ietwat uitgelopen. Ik ga het dus niet op tijd redden.” Leugenaar!
Geen enkel probleem, klinkt het aan de andere kant van de lijn. Molly slaapt nog en ze laten haar dus gewoon nog even lekker liggen. Doe maar rustig aan hoor, zegt de leidster nog vriendelijk.

Als ik veel te laat met hangend hoofd de deur van de crèche opentrek, voel ik me een moeder van niets. Een flutmoeder die om haar eigen genot te bevredigen haar kind langer in vreemde handen laat dan nodig. En er dan nog over gaat liegen ook.
Molly ligt vredig in de armen van Thomas aan haar flesje te lurken – gelukkig heb ik een extra portie poedermelk ingepakt voor ‘je weet maar nooit’, dus zo ontaard ben ik nou ook weer niet – en kijkt niet op of om als ik schuldbewust binnenkom.

“Sorry, echt sorry, dat ik te laat ben.”

Molly werpt me even een snelle blik toe, vertrekt haar lipjes die stevig rond de speen zitten even in een flauw glimlachje van herkenning, en focust zich dan weer op het drinkgebeuren. Alsof ze wil zeggen: “Joh, no problemo, neem ook een drankje en chill.” Cool hoor zo’n baby.

---Wordt vervolgd---

Maxime (Max voor intimi) woont in hartje Amsterdam en werkt als redacteur bij een internetsite van een vrouwenblad. Ze heeft een relatie met fotograaf Mick. Op Vrouwonline houdt ze een dagboek bij van haar chaotische leventje... en haar absoluut totaal ongeplande zwangerschap.