58. Puffen (2)

Deze week: Ik lig nog steeds op de vloer voor de bank. En ik heb pijn! Fucking pijn! Ik wil niet staan. Ik wil niet zitten. Ik wil niks. Laat me hier maar liggen de rest van mijn leven. AU. AU. AU. AAAAAUW!!!!!

“Vergeten?” kreun ik tussen twee weeën door. “Never nooit dat ik dit vergeet! Au au AU! Help.” O God, laat dit stoppen, alsjeblieft.

“Max, daar komt er weer eentje. Kom op. Puf de pijn weg.” De verloskundige doet het voor en Mick en mijn zus staan met zijn tweeën achter haar mee te puffen alsof zij een baby eruit moeten poepen. Stelletje aanstellers!
Braafjes laat ik heel even mijn adem in korte stootjes uit mijn mond komen, maar als er weer een verschrikkelijke vloedgolf in mijn lichaam tekeer gaat, begin ik opnieuw te gillen als een speenvarken dat geslacht wordt. Tja, zo voelt het ook wel een beetje...

“Goed, Max, luister. Ik zou je het liefst op het bed willen hebben. Dan kan ik je toucheren om te zien hoever de ontsluiting is gevorderd. Misschien kan je dan ook even een warme douche nemen. Dat verzacht de pijn. En dan mag Mick je een lekkere rugmassage geven.”

De pijn is weer heel even weg, maar ik voel alweer een nieuwe aankomen. Ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn bezwete rood aangelopen hoofd een paar centimeter van de vloer af te tillen en de verloskundige met de meest dodelijke blik die ik in huis heb aan te kijken. “Ik blijf hier liggen. Iedereen blijft van me af en ik ga NIET onder de douche.Begrepen!” sis ik haar dreigend toe.

“Oké, oké.” De verloskundige blijft uiterst kalm. Zeker vaker met dit bijltje gehakt. “Probeer wel alsjeblieft te puffen als je weer een wee aan voelt komen.” Ze draait zich om naar Mick en mijn zus en terwijl ik beurtelings puf (geen wee) en gil, schreeuw en vloek (wee) wordt er naast me druk overlegd.

Het kan me niets meer schelen allemaal. Voor mijn part snijden ze me overdwars open. Als die pijn maar stopt…
“Luister, ze moet nu naar boven. Is het niet goedschiks dan maar kwaadschiks,” zegt de verloskundige.
“Ja maar, volgens mij wilde ze toch in het ziekenhuis bevallen.” Mijn zus.

“O, ja, maar dan zal ik haar toch eerst moeten toucheren, want als ze nog niet genoeg ontsluiting heeft, wordt ze weer terug naar huis gestuurd en dat lijkt me ook niet echt een optie.”
“Nee, geen optie,” zegt Mick geschrokken.
Hij buigt zich over me heen en kijkt me met een dwingende blik aan. “Wat?!” vraag ik met een van pijn vertrokken gezicht.
“Of je nu wilt of niet we gaan je nu naar boven brengen. Hier blijven liggen is echt niet handig.”
Ik kijk hem tussen twee weeën met een venijnige blik aan en zie dat hij het meent. Ik kan er de kracht niet meer voor opbrengen om de strijd aan te gaan en geef me over. “Oké, maar geen douche en iedereen blijft van me af!”
“Afgesproken.”

Maxime (Max voor intimi) woont in hartje Amsterdam en werkt als redacteur bij een internetsite van een vrouwenblad. Ze heeft een relatie met fotograaf Mick. Op Vrouwonline houdt ze een dagboek bij van haar chaotische leventje... en haar absoluut totaal ongeplande zwangerschap.

Lees ook: