52. Loos alarm

Meer Column Max

• 51. Verrassing
• 50. Grappige hormonen

Overzicht van Column Max

Deze week: “Mick, als je het niet erg vindt, ga ik nu even douchen. Ik voel me een beetje… eh… vies.”


Oké, dat moet mij weer overkomen. Krijg ik voor het eerst in mijn leven een surpriseparty èn een interieur make-over en wat doe ik ten overstaan van mijn voltallige familie en vriendenkring? Ik pies in mijn broek! Wat een blamage. Ik schaam me echt rot. Mijn moeder, mijn zus en Anne hebben inmiddels de slappe lach en dat werkt zo aanstekelijk dat ik wel moet mee lachen. Langzaam, maar zeker dringt tot de anderen door wat er aan de hand is en het duurt niet lang of iedereen rolt bijna over de grond van het lachen. Ik moet zo hard lachen dat ik het bijna weer in mijn broek doe en snel hijs ik mezelf overeind om naar de wc te gaan.

Dan komt Mick binnen. Hij had de telefoon mee naar buiten genomen en weet nog van niets. “De verloskundige komt eraan…” Verbaasd kijkt hij naar ons. “Wat is hier aan de hand?”

Mijn zwager geeft hem een joviale klap op zijn schouder. “Chill, Mick. Loos alarm. We hebben Max zo laten schrikken dat ze het pardoes in haar broek deed.” Het komt er zo droog uit dat iedereen meteen weer helemaal in een deuk ligt.

“Mick, als je het niet erg vindt, ga ik nu even douchen. Ik voel me een beetje… eh… vies.”

“Ja, tuurlijk. Je weet de weg.” Mick kijkt enigszins opgelucht. “Goed, wie lust er een biertje?”

Als ik lekker onder de warme douche sta, kijk ik naar mijn dikke buik en schiet weer in de lach. “Je hebt ons flink laten schrikken, schatje. Blijf nog maar even lekker zitten, het is ook nog een beetje te vroeg om er al uit te komen.” Ik aai liefkozend over de bult onder mijn borsten. Als antwoord krijg ik zo’n harde trap tegen mijn ribben, dat ik ervan ineen krimp. “Au!” Meteen daarop voel ik een duw tegen mijn blaas waarna er weer een hete gloed langs mijn dijen glijdt. Shit! Rotbaby!

Beneden is het feest nu in volle gang. Iedereen staat met een glas in zijn hand en als ik de trap afwaggel in een joggingbroek en een oud T-shirt van Mick – mijn eigen kleren zitten nog in een van de vele dozen en tassen – stijgt er gejoel en applaus op. Tjee, die alcohol doet zijn werk snel. Mick komt met een fles kinderchampagne aanzetten. “Vooruit, Max, jij mag ook een glaasje.” Hij laat de kurk knallen, schenkt een glas voor me in en iedereen proost op ons nieuwe leven.
Mick zet muziek op en niet veel later sta ik met mijn glas Jip en Janneke-champie een soort Kabouter Plop dans uit te voeren tussen de al flink benevelde verrassingsgasten.

Dan gaat de bel.

Opeens staat de verloskundige in de kamer. Ze heeft een grote dokterstas bij zich en kijkt enigszins onzeker om zich heen. “Ik heb zeker het verkeerde adres…” Dan ziet ze mij. “O, daar ben je. Eh… er werd me verteld dat je vliezen gebroken zijn.”

---Wordt vervolgd---