51. Verrassing

door Max column | 0 reacties

Deze week: “Nee! Wacht!” gilt mijn zus opeens. “Niet op de nieuwe bank!”

De feestelijke stemming is meteen omgeslagen. Iedereen kijkt paniekerig en begint zenuwachtig heen en weer te lopen. Het zou me niets verbazen als er opeens gegild werd dat er lakens gescheurd moeten worden en dat er een grote ketel water op het vuur gezet moet worden.

De ervaringsdeskundigen - degenen die al kinderen op de wereld hebben gezet - steken de koppen bij elkaar en overleggen wat er moet gebeuren. “Verloskundige bellen,” hoor ik iemand mompelen.

“Nee, het kan nog goed een dag duren,” zegt een ander. Degenen die nog nooit een kind op de wereld hebben gezet, houden zich een beetje afzijdig. De vrouwen een beetje lacherig en de mannen een tikje gegeneerd.

Mick - geen ervaringsdeskundige, ,maar wel degelijk betrokken partij - ziet weer eens krijtwit en kijkt me aan. “Voel je iets? Moet ik je naar het ziekenhuis brengen?” Voor ik kan antwoorden trekt hij me mee. “Kom, ga op de bank liggen.”

Nee! Wacht!” gilt mijn zus opeens. “Niet op de nieuwe bank!" En ze stormt de trap op.

Dan pas zie ik het interieur. De kamer is helemaal opnieuw geschilderd en er staan nieuwe meubels. Het is hartstikke mooi. En nu snap ik ook waarom Mick zo raar deed over onze banken. “Wauw,” mompel ik. “Wat een mooie bank.”

“Ja, dat was ook onderdeel van de verrassing. We hebben keihard gewerkt.”
“Super!”
Hijgend komt mijn zus weer beneden met een stapeltje handdoeken. Ze legt er een stuk of zes op elkaar over de bank. “Zo, nu mag je gaan liggen.”

Als ik lig, steken de vrouwen met kinderen hun koppen weer bij elkaar en beginnen over mij te praten alsof ik er niet bij ben. Beide oma’s voeren het hoogste woord. “Oké, het kan nu ieder ogenblik beginnen,” zegt mijn moeder. “Ja,” beaamt Mick’s moeder. “Maar, het kan net zo goed nog 24 uur duren. Dan richt ze zich tot mij. “Max, je voelt nog niets, hè?”

“Eh, nee. Alleen nattigheid op het moment.”
“Ik denk dat Mick toch maar even de verloskundige moet bellen om te vertellen dat de vliezen gebroken zijn. Dan weet zij ook waar ze aan toe is.” Mijn zus kijkt Mick aan die meteen naar de telefoon spurt.

Dan komt Anne, mijn collega bij me zitten. “Hoe gaat-“ ze maakt haar zin niet af maar begint te snuffelen en trekt een vies gezicht. “Iew!”

Ze wenkt mijn zus. “Ruik eens?” Mijn zus duikt bijna mijn kruis in. “Gedver!”
Dan wrijft mijn moeder over de natte plek in mijn broek, ruikt aan haar vingers, zegt: “Hmm” en kijkt me dan streng aan.

Max weet je wel zeker dat je vliezen gebroken zijn?”

---Wordt vervolgd---

Maxime (Max voor intimi) woont in hartje Amsterdam en werkt als redacteur bij een internetsite van een vrouwenblad. Ze heeft een relatie met fotograaf Mick. Op Vrouwonline houdt ze een dagboek bij van haar chaotische leventje... en haar absoluut totaal ongeplande zwangerschap.