50. Grappige hormonen

door Max column | 1 reacties

Deze week: Ik weet niet of ik moet lachen of moet huilen. Met open mond staar ik naar binnen.

Zwaar verbolgen laat ik me door Mick de auto induwen. Als ik zit en de gordel moeizaam over mijn dikke buik heb getrokken, zet hij een zware doos op mijn schoot. “Breekbaar, dus goed vasthouden.”

De bladeren van mijn grote palmplant kriebelen in mijn nek. Die wilde Mick in ieder geval wel de trap afsjouwen. Gelaten werp ik nog even een blik omhoog naar mijn ex-raam. Brechtje hangt naar buiten en werpt ons kushandjes toe.

Hoewel ik het zelf allemaal bedacht heb, heb ik toch het gevoel dat er iets niet klopt. Dit ging allemaal veel te gladjes. En bij mij gaan dingen meestal niet zo smooth. Er klopt iets niet.

Ik kijk zijdelings naar Mick die met een grote grijns achter het stuur zit. Wat valt er te lachen? Waarom kijkt hij zo zelfingenomen? Nee, hier klopt iets niet.

Alsof hij mijn gedachten kan lezen, legt hij een grote warme hand op mijn knie en zegt: “Max, laat het nu maar allemaal over je heen komen. Geniet ervan.”

Ik kijk hem aan. “Wat is er hier eigenlijk allemaal gaande? Wat voer je allemaal in je schild?”
“Dat is een verrassing.”

“Een verrassing? Wat voor verrassing? Mick, ik ben een beetje moe. Ik wil eigenlijk gewoon naar jouw huis, eh ons huis.”

“Gaan we ook. Maak je geen zorgen.” En weer verschijnt die onuitstaanbare raadselachtige grijns op zijn gezicht.
“Haal dan in ieder geval die stomme grijns van je smoel.”

Nu begint Mick bulderend te lachen. Nog erger. “Heerlijk, die grappige hormonen.”
Dan rijden we Mick’s, eh, onze straat binnen. Als ik mijn bagage uit de auto wil halen, houdt Mick me tegen. “Dat doen we straks wel. Eerst wil ik je...”

Ik slaak een gilletje als hij me opeens optilt en me naar de voordeur draagt. “…over de drempel dragen.”
“Doe normaal man,” zeg ik giechelend.

“Nou, ik vind het een memorabel moment. We gaan samenwonen!”
Giechelend lopen we de gang door en als ik de deur naar de huiskamer open doe krijg ik de schrik van mijn leven.

“SURPRISE!!!!”

Ik weet niet of ik moet lachen of moet huilen. Met open mond staar ik naar binnen.

Ik zie mijn ouders, mijn zus en haar gezin, Mick’s moeder, zijn tante Ellen en Brechtje. Hè? Hoe komt zij nu zo snel hier? En dan zie ik mijn collega’s en vrienden en vriendinnen en dan…

Voel ik een plopje in mijn onderbuik waarna het helemaal warm tussen mijn benen wordt.
“Max, Max, wat is er? Je ziet ineens zo bleek. Dit is de verrassing! Een welkomstfeestje! Vind je het niet leuk?” Mick pakt bezorgd mijn arm.

Als de warmte zich richting mijn benen verspreid, kijk ik verbijsterd omlaag. De stof van mijn broek kleurt donker van het vocht. “Ik, eh… ik geloof dat mijn vliezen gebroken zijn.”

---Wordt vervolgd---

Maxime (Max voor intimi) woont in hartje Amsterdam en werkt als redacteur bij een internetsite van een vrouwenblad. Ze heeft een relatie met fotograaf Mick. Op Vrouwonline houdt ze een dagboek bij van haar chaotische leventje... en haar absoluut totaal ongeplande zwangerschap.