49. Carte Blanche

door Max column | 0 reacties

Deze week: Ik ga een nieuwe fase in.

“Wauw! Dit is echt cool, man.” Brechtje loopt verrukt door mijn huiskamer/slaapkamer/keuken en laat zich dan theatraal op mijn bed vallen. “Ik kan bijna niet geloven dat ik hier ga wonen. En wat een superbed is dit trouwens.”

“Je mag het overnemen wat mij betreft.”
Met grote ogen kijkt het nichtje van Mick me aan. “Echt?”

“Echt.” Wat een mooi meisje is het. Lange benen, een prachtig figuurtje, blauwe ogen met lange wimpers, een grote bos krullen en zo jong! Met een wee gevoel in mijn maag denk ik terug aan toen ik hier voor het eerst met hetzelfde enthousiasme binnenstapte, meer dan tien jaar geleden alweer.

De tranen schieten in mijn ogen, maar ik verman mezelf. Het is maar een huis, het zijn maar meubels. Allemaal materiële zaken. Ik ga een nieuwe fase in. De eerste dag in mijn nieuwe huis, de eerste dag van mijn zwangerschapsverlof, de eerste dag samenwonen met Mick; de eerste dag van mijn nieuwe leven. “

Ik heb nog meer dingen die je over mag nemen, hoor. De wasmachine, de droger, het fornuis, de koelkast.”
“Dat meen je niet?”

“Natuurlijk wel. Wat moet ik ermee? Mick heeft een gloednieuwe compleet ingerichte keuken. Ik neem mijn bank mee, de boekenkast en die grote houten eettafel. De rest mag je allemaal hebben, hoor. En als je nog geen bank hebt, mag je die van Mick hebben, want die gaat toch naar de stort wat mij betreft. Hij is wel van zwart nepleer, maar hij zit wel lekker.”

“Joepie! Nou, ik gooi er wel wat leuke kussentjes op hoor. Maakt mij niet uit.”
“Waar gooi je wel wat kussentjes op?” vraagt Mick een tikje buiten adem. Hij komt net weer de trappen op om de rest van mijn spullen op te halen die ik voorlopig meeneem naar zijn huis.

“Ik mag jouw bank hebben van Max.”
“O? Daar weet ik helemaal niets van?”
“Hoezo? Ik kreeg toch carte blanche van je wat betreft de inrichting van je huis?”
“Ons huis.”

“Ons huis. Nou, die lelijke zwarte bank gaat eruit. En mijn bank gaat erin.”
“Eh, no way dat ik dat gevaarte die drie trappen hier ga opslepen.” Hij kijkt naar mijn geweldige cappuccinokleurige hang- en wegzakbank met bijpassende hockers en slaakt een diepe zucht.

“En no way dat dit ding hier uit te krijgen is.”
Brechtje en ik kijken hem strak aan. Zij met een teleurgestelde pruillip en ik met verontwaardigd open gesperde ogen.
“Nee, Max, wat mij betreft mag Brechtje hier lekker alles hebben.”

Brechtje begint hard te joelen, draait ritmisch met haar heupen en beweegt haar armen alsof ze in een hele grote ketel aan het roeren is. Zo danst ze de hele kamer door.

“Zo, heb ik in ieder geval al één mooie vrouw gelukkig gemaakt. Nu de andere nog.”
“Mick…” begin ik dreigend.

“Ssssst.” Hij grist mijn huissleutels van tafel en gooit ze naar zijn nichtje die ze behendig opvangt. “Nou, Brecht, ik neem aan dat jij je hier verder wel vermaakt. Wij zijn weg. Moet dit nog mee? De rest komen we later wel ophalen.”

“Ja maar…” zeg ik.
“Ssst. Kom mee, ik heb een verrassing voor je.”

---Wordt vervolgd ---

Maxime (Max voor intimi) woont in hartje Amsterdam en werkt als redacteur bij een internetsite van een vrouwenblad. Ze heeft een relatie met fotograaf Mick. Op Vrouwonline houdt ze een dagboek bij van haar chaotische leventje... en haar absoluut totaal ongeplande zwangerschap.