48. Chihuahua

Deze week: Ik dacht dat mijn leven gewoon hetzelfde zou blijven maar dan met die baby als schattig accessoire.

“Oké, laten we nu allemaal even rustig gaan zitten. Max, neem een slokje thee en vertel ons wat je dwars zit.” Ineke heeft de situatie weer helemaal onder controle.

Gehoorzaam gaan Mick en ik naast elkaar op de bank zitten. Mick kijkt stuurs voor zich uit en ik leg mijn hand op zijn knie. Dan begin ik te praten. “Mick, Ineke heeft volkomen gelijk. Ik ben ontzettend onredelijk geweest de afgelopen weken.”

“Ach, Max,” zegt Mick vergoelijkend. “Dat begrijp ik toch wel. Hormonen, en zo.”

“Nee, Mick, luister nou even. Dit heeft niets met hormonen te maken, maar alles met mijn eigen koppigheid. Ik dacht dat mijn leven gewoon hetzelfde zou blijven maar dan met die baby als schattig accessoire. Met leuke kleertjes aan, en strikjes in het haar, en in een designwandelwagen. Zo’n beetje als die chihuahua van Paris Hilton.”

Mick begint te grinniken en Ineke slaat gechoqueerd een hand voor haar mond. “Max, dat kun je toch niet menen?”

“Nou ja, niet echt. Zo dom ben ik nou ook weer niet, maar ik besef wel dat ik dit niet alleen kan en wil doen.”

“Natuurlijk hoef je het niet alleen te doen, Max. Ik ben er toch voor jou en onze baby.” Mick kijkt mijn eenkamer-appartement rond. Dan staat hij op en begint met grote passen de ruimte op te meten. “Hm, krapper dan ik dacht, maar het zou toch net kunnen.”

“Wat?” vraag ik. Ineke en ik kijken nieuwsgierig naar Mick die in zichzelf mompelend met zijn handen denkbeeldige lijnen in de ruimte vormt. “Als ik hier nu eens een wandje plaats, dan kunnen we hierachter het babykamertje maken, zodat de baby lekker rustig kan slapen en wij ook onze privacy hebben.”

“Wij?”

“Ja, misschien kan ik voorlopig hier intrekken. Ik zal mijn spullen dan gewoon thuis laten staan en alleen het hoognodige meenemen. Dan kunnen we samen voor de baby zorgen en dan ben ik er de eerste tijd ook voor jou. Ik heb al tegen mijn opdrachtgevers gezegd dat ik, zodra de baby geboren is, even geen verre reizen meer doe.”

Sprakeloos kijk ik hem aan. Ineke loopt met tranen in haar ogen naar haar zoon toe, slaat haar armen om zijn grote lijf en zegt trots: “Kijk, zo heb ik je opgevoed. Wat een heerlijke vent is het toch geworden.”

“Nee.” zeg ik beslist. “Je kunt hier helemaal niet komen wonen, want...”

Mick’s gezicht betrekt en Ineke kijkt me met een meewarige het-is-ook-nooit-goed-blik aan.

“Max, je kunt me niet blijven buiten sluiten. Het is ook mijn kind.”

“Dat doe ik ook niet.”

“Ja maar…”

“Laat me nou toch eens een keertje uitspreken. Je kunt hier helemaal niet komen wonen, want ik heb de huur opgezegd!”

---Wordt vervolgd---