Redenen genoeg voor een hele diepe zucht. Die redenen zal ik hier niet noemen, maar het verschrikkelijke ‘zomerweer’ is er wel een van. Niet de ergste, maar wel een waar je nou niet bepaald vrolijk van wordt.
Terwijl mensen om me heen al maanden geleden vakanties geboekt hebben, inmiddels voorbereidingen treffen voor het vertrek naar warmer (en vooral droger) oorden en Bo bijna dagelijks roept dat ze NU op vakantie wil (tja, er zijn ook kinderen die niet op vakantie gaan, zeg ik wel eens), ben ik nog steeds naarstig op zoek naar een geschikte bestemming. Als reisadviseur deed ik dat vroeger al, maar er is wel het een en ander veranderd inmiddels. Om een reis uit te zoeken keek je toen nog niet eens op internet! Kun je het je voorstellen? Er was nog geen internet om je te oriënteren!
En je had nog niet allemaal van die leuke en bijzondere campings. Van die campings waar zelfs een niet diehardkampeerder blij van wordt. Echt, wat een gave dingen kunnen er tegenwoordig! Maar ja, super leuk al die lodges, tenthuisjes, strandhuisjes, karstententen, old timer caravans, laidbackshacks, pipowagens, blok- en boomhutten, maar je moet er maar net het geld voor hebben.
Dan kom je in het buitenland met iets minder hips uiteindelijk toch goedkoper uit. Zeker als je bedenkt dat eten, drinken en weet ik wat er ook nog bij komt. Maar je moet wel heeeeeeeel goed zoeken, een kei zijn in kortingssysteem, veel doorklikken om tot een echte prijs te komen en de ergste massacomplexen met meer dan 3 sterren negeren. Want wat wij vorig jaar nog 3 weken deden (ik had daar ook maanden naar gezocht moet ik bekennen) lukt me nu zelfs niet voor 1 week!
Grote voordeel was de afgelopen jaren dat we nog in het voorseizoen konden gaan, Jippe alleen nog maar administratiekosten betaalde omdat hij nog geen 2 was, en we bovendien nog eh… ouderenkorting kregen ook. Ik was de enige die de volle mep betaalde. En we kozen altijd voor met zijn allen op 1 kamer (in een minibungalowtje), in plaats van luxe familiekamers of riante appartementen. Dat scheelt! Doe mij maar een klein houten huisje, daar word ik tien keer blijer van. Het kampeergevoel maar dan wel in een warm land.
Nu, als alleenstaande moeder, is het anders. Bo wordt vaak als volbetalende gezien omdat er geen 2 volwassenen zijn. Eenoudervoordeel heb je lang niet overal. Los van het logistieke probleem als je het in je eentje doet. En toch blijf ik zoeken. Want ik moet weg. En Bo wil ook zo graag! Ik gun het haar zo. Hoort ze anderen vaak over een weekendje weg of een kleine minivakantie, dat heeft zij ook al drie kwart jaar niet gehad. En onze laatste grote vakantie was in april/mei vorig jaar.
‘Nederland is ook leuk,’ zeggen mensen dan vaak. Ja, zeker, het is ook mooi, maar vooral om altijd weer terug te komen, om er te wonen, maar niet om op vakantie te gaan, als enige vakantie. Simpelweg omdat je ook een week kunt verregenen. De een vindt banjeren in de modder prima en kikkert daar helemaal van op. Nou, ik niet. Ik wil zwoele zomeravonden en ‘betoverd’ worden door een mooie omgeving, een echt andere omgeving (ook al moet het allemaal uit mijn spaargeld komen), en zo niet, dan blijf ik liever thuis.
En lukt het niet? Dan hoop ik op een geweldig augustusmaand waarin ik lekker vaak met de kinderen naar het strand kan, badjes in de tuin kan zetten, buiten kan eten en ‘s avonds in de hangmat kan liggen. En eindelijk niet meer zo veel aan mijn hoofd heb, maar dat zal wel een illusie zijn.
En nee, dan gaan we geen heel gekke dingen doen. Want die heb je ook hè? Mensen die zeggen dat je ook gewoon dagjes weg kunt. Dagjes weg! Weet je wat DAT kost? Dat is pas echt duur. Bovendien is een auto dan ook wel weer handig, en die heb ik niet. En nee, begin nu niet weer over dat rijbewijs want ik zou niet weten wanneer ik dat dan weer moet doen en waar ik het geld vandaan moet halen. Dus.
Goed. Iedereen zijn eigen keuzes, maar hier in Nederland in een koepeltentje gaan zitten in de regen, daar heb ik dus echt geen zin in. Dat vind ik niet verwend klinken (want wedden dat er wel iemand is die dat wou zeggen?), nee, dan ga ik gewoon liever niet. En koken doe ik al 365 dagen per jaar, dus om dat dan ook nog eens op een blauw butagasje te gaan doen? Ik zie daar de lol niet van in.
Ik droomde er vannacht zelfs over. Ik lijk Esther wel. Vond ik haar droom in eerste instantie nog ongeloofwaardig (schrijvers, zeker echte, want dat is ze nu, overdrijven wel eens, dacht ik nog), vannacht was die van mij ook heel helder en ‘waargebeurd’: ik had weliswaar een klein tentje, maar die stond hutjemutje tussen allemaal luxe bungalowtenten. En het regenwater gleed rechtstreeks van het gladde superzeil van die supertenten mijn tent in. En het ergste van alles was nog: ik was de slaapmatrasjes vergeten! Moesten we gewoon op het vochtige en hobbelige tentzeil liggen.
Ik werd wakker van gedrup in de kinderkamer. Lekkage. Ik rook verf en wist het weer. Ik was thuis. Ik manoeuvreerde me langs de wasmachine in de keuken. Muren deels afgeplakt en afgedekt en het plafond met grondverf behandeld. Tja, het schilderen naar aanleiding van weer een andere lekkage. Die van maanden geleden, toen ik er net woonde. Daar heb ik destijds niet eens meer over geschreven geloof ik, zo druk was het.
Chagrijnig keek ik naar buiten. Naar mijn aquaparc in eigen tuin. Troosteloos stond de glijbaan te midden van een grote plas water. Ik ging plassen en was blij dat ik niet rillend met mijn wc-rol door de drap naar een toiletgebouw moest.
Snel dronk ik koffie en besefte dat ik eigenlijk zo veel andere dingen moet doen in plaats van het zoeken naar een vakantie. Op de een of andere manier krijg ik het allemaal maar niet op de rit. En toch moet ik rap doorgaan, nu de kinderen er eindelijk even niet zijn, nadat ze bijna 2 weken achterelkaar hier waren en ik vrijwel nergens aan toe kwam.
‘Ik ben iets later,’ smste de schilder.
Zucht…
Nou ja, als dat alles was.
