Kijk tijdens het lezen van dit stukje regelmatig naar het gezicht van moeder aap.
Hé. Verdomme. Moet je nou die kínderen toch weer zien? Dat is toch niet geloven? Kijk nou, met z’n drieën bovenop het dak. Lekker stampen, lekker schreeuwen. ‘Hé! Ga er eens af, etterbakken!’ Ze wéten toch dat ik dat niet wil hebben? Straks valt er weer eentje af, de kleinste waarschijnlijk, en dan is ’t weer brullen. ‘Niet duwen!’
Tuig. Tuig is het. En ik kan natuurlijk weer nergens heen met die kleine hier. Die is toch al zo gevoelig voor drukte, dan gaat ie nooit slapen. Zie, ja, daar gaat het alweer mis, ‘Hé! Blijf eens met je poten van je zusje af, grote lummel! Neem iemand van je eigen lengte!’ We moeten die oudste echt eens laten testen op ADHD of zo, en die jongste moet op assertiviteitstraining.
Soms denk ik: was ik maar nooit aan kinderen begonnen. Wat een zooitje ongeregeld. ‘Zeg! Hoe vaak heb ik nou al gezegd dat je geen dingen van de grond af in je mond moet stoppen?!’ Als die kleine slaapt dan zal ik eens een goed gesprek met ze voeren, dit gaat zo niet langer. En hun vader is natuurlijk nergens te bekennen. Waar zou die lamzak nou weer uithangen? Die zit zeker weer met de buurvrouw te vlooien. Alsof ik dat niet doorheb.
Denk zen. Denk zen. De schoonheidsspecialiste heeft gelijk: van teveel fronsen krijg je rimpels.
De foto is genomen afgelopen vrijdag in het Dierenpark Amersfoort. Ik was daar met Peetje en de Kletsen en we hadden reuze lol oa bij de apenrots. Het regende veel die dag maar daar hadden we eigenlijk niet zoveel last van.
Een compliment ook voor het Dierenpark: we kregen gratis consumptiebonnen ‘voor als u koud bent van de regen’ en er werden poncho’s uitgedeeld. De ‘dinoburgers’ die we tussen de middag aten waren niet te versmaden en het jonge neushoorntje dat in de modderspeelde met zijn moeder was reuze schattig.
