Waarom ze destijds niet gezien had dat mijn ooglens en hoornvlies uitgedroogd waren. Dat die eruit zagen als die van iemand van vijftig. Waarom zij me niet had gewaarschuwd dat als het zo doorging ik kans had vervroegd staar te krijgen. De oogarts had dat geconcludeerd (en
ik begrijp ook wel dat er niet voor niets verschil is tussen opticiens en oogartsen), maar je mag toch aannemen dat als je keurig voor je (half)jaarlijkse controle komt en ze met lichtjes en apparaten in je ogen kijken, dat ze een dergelijk kwaad toch op zijn minst ook een beetje kunnen zien? Of zijn ze allemaal kippig daar?
‘Nee hoor, anders zou ik het wel gezegd hebben.’
Toch vreemd.
Ze controleert mijn ogen. Ziet niets bijzonders. O ja, toch iets.
‘Je hebt een gelige vlek in je linker oog.’ Ze zegt het meer terloops
dan als iets wat op een nieuwe ontdekking duidt.
‘Die had ik al ja.’
Waarom het er zit weet ik eigenlijk niet. Dacht wel eens dat het met vermoeidheid te maken had. Of met een tekort van iets of zo.
‘Het is een vetvlek,’ zegt ze.
Hmmm. Vreemd.
‘Die gaat nooit meer weg.’
En bedankt.
Echt blij word ik van dergelijke controles nooit…
Ik zet mijn kin weer op het koude gleufje. Moet omhoog en omlaag kijken. En dan weer recht vooruit. Heb het gevoel dat ik scheel begin te kijken.
Helemaal prettig zit ik er nooit, zo dicht met je gezicht bij een vreemde. (Lijkt me trouwens niks. Opticien zijn. Zou je ooit knoflook kunnen eten?)
Ik moet de onvermijdelijke testjes weer doen. Letters oplezen en zeggen hoe ik het beter zie: ‘Zo of zo?’
‘Eh…’
‘Deze of deze?’
‘Eh… Nog een keer?’
Op de een of andere manier kan ik het gewoon niet. Doctorandus ben ik, maar zeggen wat ik scherper zie? Geen idee. Ik heb daar zo’n hekel aan. Blijf altijd maar twijfelen. Dat ze voor één oog een kwart slechter uitkomt verbaast me dan ook niks. Gewoon toeval lijkt me.
Een dag na de controle heb ik een ontstoken oog. (Ook toeval?)
Het voelt alsof er een vliegje in mijn oog is gevlogen. Alleen dan wel een vliegje dat blijft zitten. Een heel hardnekkig vliegje. Je voelt hem continue.
En dus loop (en fiets) ik het hele weekend met maar één lens rond. Niet ideaal als je min vijf hebt.
Ik moet maar eens uit gaan zien naar een nieuwe bril. Voor erbij…
Maar goed, wat is een slecht oog vergeleken bij een slecht hart… Mijn vader wordt vandaag weer geopereerd. Na de by passes en de ablatie is het nu tijd voor een pacemaker. Kijken of dát helpt. Brrr…Ik houd mijn hart vast.
