Jaja, ik wéét dat er een verslag moet komen.
Ik wilde er vanochtend om negen uur al aan beginnen, echt waar hoor, alleen sliep ik toen nog. En helaas ben ik er de rest van de dag niet bepaald wakkerder op geworden. O, ik heb wel veel gedaan hoor – ik heb boodschappen gedaan, gaatjes laten schieten in de oren van de Kleine Klets, het huis opgeruimd en mijn nagels opnieuw gelakt – maar om nou te zeggen dat ik echt bij bewust zijn was, nee.
Wat wil je ook, na zo’n dag! Niet alleen had ik één slokje teveel bubbels gedronken (echt eentje maar hoor), ik ging ook nog een om half drie naar bed omdat de ‘afterparty’ zo gezellig was. (Het was een soort lange, ietwat benevelde ‘boekbespreking’ met onder andere boorvrouw C.) Tel daarbij op alle indrukken van de afgelopen vierentwintig uur en je hebt niet bepaald het gevoel alsof je nog langer op aarde rondloopt. Gelukkig was Peetje, onze covergirl, sneller dan ik, waardoor jullie al heel vroeg vanochtend toch een fijne feestimpressie (met veel foto’s) kregen.
Want een feest was het! Vanaf het moment dat ik binnenkwam en mijn eigen signeertafel mocht versieren (ik had allemaal leuke ‘props’ meegenomen, de mensen van Zandfoort aan de Eem keken hun ogen uit, ‘komt ze hier wonen of zo?’ zag je ze denken) tot het moment waarop ik, high van alle aandacht en met mijn armen vol geschenken, weer naar buiten liep. (Ik heb nog niet eens alle cadeautjes uitgepakt, dat ik ga ik vanavond lekker rustig met de Kletsen doen, mooi werkje voor ons meiden!)
De eerste die binnenkwam, rond een uur of vier, was Peetje, met een grote bos bloemen en een gepimpte fles bubbels (met etiket van Peetje en Esje samen op de kast, zie ook Peetjes blog). Samen hingen we de grote ‘Je kan er maar beter om lachen’ poster op en ‘dekten’ we de signeertafel. Bloemen, een theepot, een groen tafelkleed met witte stippen: hier kon echt niemand omheen. De boeken lagen er nog maar net toen de eerste gasten binnenkwamen. Met opvallend veel … roze!
“Ik heb speciaal voor jou mijn roze haarband in gedaan!” riep blogbuuf Margje vrolijk. Een andere gast (een lezeres), had speciaal een roze broek aangetrokken. En ze was niet de enige! Roze truitjes, roze jasjes, ik kreeg roze bloemen, roze cadeautjes en roze armbandjes. Toevallige passanten moeten gedacht hebben dat er een nieuwe afdeling van Pink Ribbon was opgericht (of een gezellige homoclub of zo). Maar wie binnen stond wist wel beter.
“Welkom op de officiële presentatie van Je kan er maar beter om lachen” begon ik mijn minispeech. Terwijl ik praatte kropen de Kletsen steeds dichter naar de microfoon maar toen ik Lizzy vroeg om een stukje uit mijn boek voor te lezen haakte ze af.
“Neehee,” fluisterde ze. “Dat vind ik te eng.”
Ondertussen kreeg ik er geen genoeg van om de zaal rond te kijken. Wat een bijzondere verzameling mensen! Familie, buurtjes, boorvrouw C. (ondanks het feit dat ze die dag ervoor door het kelderluik was gevallen en behoorlijk mank liep), mijn ‘oudste’ vriendin (bijna dertig jaar vriendschap), mijn (andere) beste vriendinnen, mijn lieve ‘collega’ M., lezers die helemaal uit Limburg gekomen waren, medebloggers, mijn oude hulp en zelfs een paar mensen waarvan ik wist dat ze het moeilijk hadden maar die toch waren gekomen. Zó bijzonder! Alleen al daarom ben ik zo blij met mijn boek: het unieke van al die mensen bij elkaar! (Mijn moeder – die overigens heeft gefilmd – zei later nog: ‘wat een leuke mensen, sommige kwamen zelfs naar míj toe om zich voor te stellen!)
Ik las een stukje voor uit eigen werk (hoe koel is dat?!), ik bedankte een paar mensen en ik reikte het eerste exemplaar uit aan vriend A., de ‘boezemvriend’ van Paul, die ook veelvuldig in het boek voorkomt. Daarna begon ik met het signeren. Voor iedereen een leuk verhaaltje, of gewoon een quote. Maakte mij niet uit hoeveel ik schreef, na die driehonderd exemplaren die ik woensdagavond gesigneerd had was dit een peulenschil. En bovendien was het echt erg relaxed om daar aan tafel te zitten; iedereen kwam zich vanzelf melden en zo sprak ik uiteindelijk alle mensen op dit fijne feest!
Het mooiste moment van de middag/avond kwam echter helemaal aan het einde, toen ik eigenlijk al aan het opruimen was. Het meisje dat ons de bitterballen en andere snacks geserveerd had, kwam naar me toe met haar portemonnee in haar hand.
“Ik wil graag je boek kopen,” zei ze. “Hij lijkt me onwijs leuk!”
Kijk, dáár moet ik het van hebben, de komende tijd.
