Ik kan er niets aan doen. Ze zit tegenover me in de trein. Niet luisteren is geen optie.
Maar echt, ik bedoel, dat doe je toch niet? Alsof hij een klein kind is!
Ja, precies. Dat is toch achterbaks!
Nee, zijn mobiel zat gewoon in zijn tas, daar heeft ze hem uitgehaald toen hij onder de douche stond.
Geen idee, misschien wist ze gewoon wat zijn pincode was. Weet ik het. Die van mij is ook gewoon 1234 hoor, ik weet niet hoe ik dat aan moet passen. Jij wel dan? Ik zou zoiets in ieder geval echt nooit doen!
Nou ja, wist ik dat. Ik smste hem altijd op dat nummer. Hij heeft nooit gezegd dat dat niet mocht. Ik dacht dat hij er wel voor zou zorgen dat zij ze niet zou lezen. Dus.
Daarom, dat is toch persoonlijk. Gewoon zoiets als inbreuk op je privacy!
Jajaja, okay, maar wat moet ik daar mee, ik heb niets met haar, het is zijn vrouw, ik ben niet getrouwd. En ik ben altijd heel voorzichtig geweest hoor. Ik heb nooit iemand verteld over Bas en mij. Alleen jou. Dus.
Ehm, nou, en iedereen hier in de trein dan nu natuurlijk!
Nee, we gingen altijd naar Almere. Daar kennen we niemand. Logisch ook, want wie wil daar nou wonen?
Huh? Ja. Nee, Bas zegt dat wij het beter even rustig aan kunnen doen. Daarom bel ik dus. Wil jij mee naar Parijs overmorgen? De tickets waren al betaald.
Nou, dan zeg je toch gewoon op je werk dat je oma in het ziekenhuis ligt ofzo? Ik bedoel, wat maakt dat nou uit? Leugentje om bestwil hoor, kan jou het schelen. We zijn maar een keer jong. En wie moet er anders met mij mee naar Parijs?
Oh wacht, ik heb een wissel. Ik bel je later!
Hoi met Mirah.
Oh hoi lievie.
Wat? Hoe bedoel je?
Tickets? Die liggen bij mij thuis. Ik ga met Nienke denk ik. Dus.
Jij? Met haar? Wat?
Hoezo zij wil proberen weer dichter bij elkaar te komen? En daar ga jij in mee?
Klootzak!
—-
Ja hoi, met mij weer. Hij gaat naar Parijs met zijn vrouw. Dus.
Ben je thuis?
Heb je wijn?
Dan zie ik je zo!
