Julia zet zich in Afrika in tegen malaria

Meer Durven & doen

door Redactie Vrouwonline | 0 reacties

Julia Samuël besluit na de diagnose kanker om haar droom uit te laten komen: een reis naar Afrika.

Daar sluit ze zich aan bij David Robertson, de organisator van Drive Against Malaria. Deze organisatie zet zich in voor een wereld zonder malaria, maar dat dit nog niet zo gemakkelijk is, ervaart Julia al snel. Ze belandt een paar keer in de cel, doorkruist gebieden met landmijnen en woestijnen, en ontmoet stammen die door de rest van de wereld vergeten zijn. In haar boek “Niemand weet waar ik ben” vertelt ze al deze avonturen. Wij hebben alvast een voorproefje!

1. Waar komt jouw liefde voor Afrika vandaan?

Mijn onvoorwaardelijke liefde voor Afrika is door de jaren heen gegroeid tot iets onvervangbaars in mijn leven.
Elke dag dat we daar zijn ervaren we de onvoorwaardelijke vriendschap van de mensen daar en zien we hun stralende lach.

Het is bitter om te zien hoe deze mensen, en dan met name moeders met kinderen, aan hun lot worden overgelaten. Gezondheidszorg is er niet of nauwelijks. En toch weten ze zich psychisch staande te houden. Dat is geweldig om te zien en te ervaren. Ik krijg er telkens weer een brok van in mijn keel als ik al die blije en trotse gezichten zie.

2. Waarom besloot je, ondanks je ziekte, toch een verre en lange reis te gaan maken?

In Afrika heb ik gezien dat je altijd door kan gaan met leven. Daar is de dood hun onafscheidelijke metgezel terwijl de Afrikanen volledig op zichzelf zijn aangewezen om te overleven. Voor mij zijn zij het levende bewijs dat het leven niet per definitie stopt op het moment dat je iets verliest van grote waarde, zoals je kind, je gezondheid of je huis.

Het gaat er uiteindelijk om dat je bereid bent jezelf de vraag te stellen: hoe overleef ik dit en hoe ga ik er mee om. Kanker heb ik. Waar ik ook ben. Hier of in Afrika. Maar dat vreselijke onheilspellende gevoel dat kanker met zich meebrengt laat zich pas verdrijven wanneer je die stap naar morgen durft te zetten.

3. Hoe reageerden je vrienden en familie op jouw idee om naar Afrika te gaan en je in te zetten voor Drive Against Malaria?

Er zijn mensen die me voor gek hebben verklaard dat ik toch weer terug ben gegaan naar Afrika. Zij vinden het een vorm van vrijwillige euthanasie.

Mijn familie zag dit heel anders. Vooral mijn vader vind het geweldig dat ik vecht tegen malaria. Pas goed op jezelf, ik hou van je, is wat mijn vader altijd tegen me zegt als ik weer vertrek. Dat sterkt me.

Hij komt zelf uit Indonesië, waar hij en zijn familie enorm hebben geleden door malaria. Mijn vader heeft het ook op het nippertje overleefd. Bij ons is het vanzelfsprekend en goed om je in te zetten voor anderen.

Met dit werk kies ik de kant van de meest kwetsbaren. Zij zijn arm. Ze hebben geen geld en geen toegang tot gezondheidszorg, terwijl gezondheidszorg een mensenrecht is. Dan zijn er dus twee dingen die je kunt doen: negeren of de handen uit de mouwen steken. Wat mij betreft is er geen keuze.

4. Je hebt een hoop meegemaakt tijdens je reis door Afrika. Heb je wel eens op het punt gestaan om terug te gaan naar het veilige westen?

Nee, ook al kan werken in Afrika soms heel frustrerend zijn. Wij willen mensen helpen, maar staan soms oog in oog met een machine geweer. Of we worden door corrupte militairen in de cel gegooid omdat ze geld van ons willen. In Ethiopië wilde een man me zelfs ophangen! Dat zijn geen fijne ervaringen.

Dan heb ik eerlijk gezegd wel eens de neiging om het bijltje er bij neer te gooien. Maar dan zie ik al die kinderen en die moeders voor me die we hebben kunnen helpen. De dankbaarheid en de liefde die wij ontvangen is onbeschrijfelijk.

5. Hoe kwam je bij de organisatie Drive Against Malaria terecht en waarom koos je juist voor die organisatie om je bij aan te sluiten?

Ik ontmoette de Engelsman David Robertson van Drive Against Malaria in 1999 voor een TV programma in Ghana. Hij strijdt al sinds 1988 tegen malaria. Ik was zo onder de indruk van zijn verhalen dat ik besloot een vierdelige documentaire over hem te maken “Crossing Africa”. Tijdens het draaien werd ook ik geconfronteerd met stervende kinderen. Daar wil ik mijn ogen niet voor sluiten en heb toen besloten David te steunen met zijn werk.

Malaria veroorzaakt jaarlijks 270 miljoen geïnfecteerde slachtoffers. Elke dag sterven er meer dan 3000 kinderen onder de 5 jaar aan deze ziekte. Het lijkt wel of de wereld haar ogen hiervoor sluit. Het krijgt veel te weinig aandacht en daardoor veel te weinig fondsen. Terwijl malaria heel goed te voorkomen is en te genezen. Voor ongeveer 85 eurocent kunnen we het leven van een kind redden. Als een jong kind het medicijn niet krijgt, heeft het grote kans te sterven. En als het dan toch overleeft is het zeer waarschijnlijk dat het met een blijvende hersenbeschadiging door het leven moet. Dat is onrechtvaardig. Daarom zet ik me in voor malaria.

6. Wat voor invloed heeft deze reiservaring op je leven gehad?

Er stroomt altijd een geweldig gevoel van dankbaarheid door me heen als ik in Nederland ben en terugdenk aan al die bijzondere ontmoetingen. Het dringt dan eens te meer tot me door hoe gelukkig ik mezelf voor deze ervaringen mag prijzen. Samen met David heb ik de kans om duizenden levens te redden. Afrika heeft me in een klap terug gebracht in het leven zelf. Het pure leven. Zonder franje, zonder materialisme, zonder geld. Het leven waarin vooral de liefde voor je medemens telt. Wat er ook met je gebeurt, daar voel je dat het leven zelf een geschenk is.

7. Wat wil je met het boek bereiken?

Er zijn twee knopen die ik in het boek wil ontwarren. Twee knopen die nauw met elkaar verstrengeld zijn. Julia Samuël met kanker, maar ook over al die Afrikaanse kinderen en moeders met malaria. Als ik niet spreek, als ik niet schrijf, als ik niet presenteer, bestaat deze kwetsbare bevolkingsgroep niet. Met dit boek wil ik HEN in de schijnwerpers zetten.

Ik wil dat mensen op een andere manier naar Afrika gaan kijken. Afrika is voor alles het continent van de verborgen diamant die, eenmaal opgediept, het licht in miljoenen facetten steeds anders weerkaatst. De Afrikanen zijn krachtig en sterk. Met harten vol warmte. Maar ziekte en dood door malaria liggen constant op de loer. De strijd tegen deze ziekte moet veel meer aandacht krijgen. Wij geven deze mensen hulp en hoop. En wanneer we zien dat malaria door die hulp drastisch naar beneden gaat, hebben wij al een groot deel van ons doel bereikt. Daar doen we het voor.

Ik hoop van harte dat dit boek een steentje kan bijdragen bij het terug dringen van de moeder- en kindersterfte door malaria. Ook hoop ik dat mensen met kanker nooit de hoop zullen verliezen. Uiteindelijk is Niemand weet waar ik ben dan ook een boek over HOOP.